[[ δαμ- ων ]]
Στην Εκκλησία μας τη δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου ο ιερέας διαβάζει από το Ευαγγέλιο την παραβολή του ασώτου υιού. Με αυτή την παραβολή μεταφέρεται το μήνυμα της άπειρης αγάπης που έχει ο Θεός για κάθε άνθρωπο και μάλιστα για τον αμαρτωλό. Όταν ο άνθρωπος μετανοήσει και θελήσει να επιστρέψει στον “οίκο του Πατρός του”, Αυτός είναι έτοιμος να τον δεχτεί με μεγάλη χαρά.
Ανήκουμε στην κάστα των ανθρώπων που θέλουν να πάνε τα πράγματα λίγο παραπέρα από ‘κει που “κάποιοι” βάζουν σαν όριο. Γιατί ο ανήσυχος νους δε γνωρίζει από όρια, δε βολεύεται από τις τετριμμένες ερμηνείες. Η παραβολή μιλάει για δύο αδελφούς και αναφέρει τον μεγαλύτερο αδερφό του ασώτου. Μα εμείς μπορούμε να πλάσουμε στο μυαλό μας μια άλλη παραβολή, στην οποία να υποθέσουμε πως υπήρχε και τρίτος αδερφός, ένας μικρότερος, πιο ανήσυχος και πιο τολμηρός από τον δεύτερο. Σίγουρα θα συναντήσουμε την αντίρρηση των θρησκόληπτων που θα αντιτάξουν ότι στις ιερές γραφές δε χωρούν προσθήκες, πως απαγορεύονται οι παραποιήσεις. Πώς κάθε προσπάθεια να αλλοιωθεί η Γραφή είναι έργο του Πειρασμού! Κι όμως… Μπορούν ακόμη και τα λόγια του Πειρασμού να φέρουν θετικό αποτέλεσμα. Μη ξεχνάμε πως ο Πειρασμός δεν είναι αντίμαχος μόνο του Θεού, όπως λέει η εκκλησία, είναι και συνεργάτης Του και συνομιλητής Του! (διάβασε προσεχτικά το βιβλίο “Ιώβ” και σκέψου πάνω στο πάλεμα του Ιησού με τον πειρασμό στην έρημο). Ο Ν. Καζαντζάκης στο μυθιστόρημα “Ο Φτωχούλης του Θεού” έχει παρόμοια άποψη: [[ Συχνά τα λόγια του Πειρασμού και τα λόγια του Θεού, φράτε Λεόνε, είναι ένα• κάποτε πέμπει ο Θεός τον Πειρασμό να μας μηνύσει το θέλημά του. ]]
Η Αλκυόνη Παπαδάκη διακρίνει τρεις κατηγορίες ανθρώπων γράφοντας:« Είναι μερικοί άνθρωποι που δεν μπόρεσαν ποτέ να διαβάσουν το μυστικό σημείωμα που άφησε μέσα τους ο Θεός. Δεν είχαν το απαιτούμενο φως για να το διαβάσουν.
Και τ' άφησαν διπλωμένο να κιτρινίζει σε ένα κρυφό συρταράκι της ψυχής τους.
Είναι μερικοί άνθρωποι που πίστεψαν αλήθεια πως ο Θεός αγαπάει τους μουτρωμένους.
Χαρά σ' αυτούς που γέμισαν την ψυχή τους και διάβασαν τραγουδιστά το μυστικό τους σημειωματάκι.
Αν το 'σκισαν μετά, αν το 'καψαν, το έκαναν μόνο και μόνο για το κέφι τους. Για να κλείσουν μάτι στο Θεό.»
Πεποίθησή μας είναι πως ο Θεός καμαρώνει για όσους Του κλείνουν το μάτι… Έστω και στα κρυφά είναι υπερήφανος γ’ αυτούς τους αντάρτες στη σκέψη, γιατί δεν Του αρέσουν οι νωθροί, οι χλιαροί, οι παθητικά πιστοί και υπάκουοι. Θέλει αντάρτες, παιδιά Του που ξεστρατίζουν από την πεπατημένη οδό. Υιούς και κόρες που τραβάνε το δικό τους μονοπάτι γνωρίζοντας πως θα ξεσκίσουν τα πόδια τους, θα ματώσουν τα γόνατα, αλλά αυτό θα είναι το μονοπάτι τους. Και στο τέρμα τους περιμένει Εκείνος, γιατί όλα τα μονοπάτια και όλοι οι δρόμοι είναι δικά Του μονοπάτια και δικοί Του δρόμοι που στο τέλος οδηγούν σ’ Εκείνον!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου