Σάββατο, 4 Απριλίου 2015

Ο τρόπος που βλέπουμε τη ζωή

[[ δαμ- ων ]]

Το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να δοθεί σ’ έναν άνθρωπο κατά τη διάρκεια της ζωής του είναι να συναντήσει έναν Δάσκαλο. Έναν πνευματικά ώριμο άνθρωπο, μια αρκετά προχωρημένη ψυχή στην ατραπό της πνευματικής εξέλιξης, που θα δράσει καταλυτικά στη ζωή του. Αυτός ο χαρισματικός άνθρωπος θα του μεταλαμπαδεύσει και θα τον κάνει να κατανοήσει ότι χαίρομαι τη ζωή δεν σημαίνει να περάσω καλά και να γλεντήσω, αλλά να βρω το νόημά της. Μετατοπίζω το κέντρο βάρος των επιδιώξεών μου από τη χαρά των υλικών αγαθών στη χαρά των πνευματικών κλιμακωτών βημάτων και κατακτήσεων. Δάσκαλοι για την θρησκεία μας είναι οι φωτισμένοι Γεροντάδες. Ίσως πολλοί να παριστάνουν το Δάσκαλο ή το Γέροντα. Οι πρόγονοί μας έλεγαν: «πολλοί κρατούν τον θύρσο και τον πυρσό, αλλά λίγοι είναι μύστες». Επομένως λίγοι είναι οι πραγματικοί Δάσκαλοι, οι Γεροντάδες που έχουν τη χάρη του Θεού. Οι πολλοί είναι μπακάληδες έχοντας ανοίξει “γκουράδικα” ή μοναστήρια που πουλάνε καθρεφτάκια σε ιθαγενείς, που θαρρούν πως είναι πιστοί. Οι πραγματικοί δεν είναι αυτοί που το λένε- που βάζουν τα παπαγαλάκια τους να μεγαλοποιούν τις μικρές τους ικανότητες κάνοντας την τρίχα τριχιά- αλλά αυτοί που παρουσιάζουν τον εαυτό τους σαν να είναι οι τελευταίοι κι οι πιο ασήμαντοι. Κι ενώ έχουν θεία χαρίσματα, που μπορούν να κάνουν ακόμη και θαύματα, διατείνονται πως αυτοί είναι ανάξιοι για το οτιδήποτε, γιατί σ’ αυτούς έγινε πράξη ζωής η προτροπή: «γίνεσθε οὖν ἀκέραιοι ὡς αἱ περιστεραί.»

Η συνέχεια >> VAGIablog

Δεν υπάρχουν σχόλια: