Δ Ι Α Ρ Κ Ε Σ ΕΓΚΛΗΜΑ κατ’ εξακολούθησιν διαπραττόμενο, με αυτουργό δράστη το τουρκικό κράτος, ο παράνομος εποικισμός των τουρκοκρατούμενων εδαφών της Κύπρου, αποτελεί προσχεδιασμένη πολιτική της Άγκυρας. Αναπόσπαστο τμήμα της γενικότερης, μακροπρόθεσμης επιδίωξής της για την πλήρη τουρκοποίηση της νήσου. Μέθοδος και πρακτική κληρονομηθείσα από τους Νεότουρκους και Κεμαλιστές γεννήτορες του τουρκικού κράτους - έθνους, για την τουρκοποίηση των εδαφών της δυτικής Αρμενίας, του Πόντου και της Μικράς Ασίας, από τα οποία ξεπάστρεψαν διά συστηματικών γενοκτονιών, εθνοκάθαρση και αναγκαστική «ανταλλαγή πληθυσμών» τους γηγενείς Αρμενίους, Έλληνες και Ασσυρίους. Κρατικά οργανωμένος εποικισμός προς εξαναγκασμό σε φυγή των γηγενών Ελλήνων, ήταν αργότερα και η «μοίρα» των νήσων Ίμβρου και Τενέδου, παρ’ όλες τις διεθνείς συμφωνίες για την προστασία τους.
Η ΚΡΑΤΙΚΑ σχεδιασμένη μεταφορά τουρκικών πληθυσμών στην Κύπρο, για τη δημογραφική αλλοίωση του πληθυσμού της και την ανατροπή της ελληνικής πλειονότητας του 82%, υπήρξε μέρος των Εκθέσεων Νιχάτ Ερίμ του 1956, επί κυβερνήσεως Μεντερές - Ζορλού, που έκτοτε απετέλεσαν την κύρια και αναλλοίωτη κατεύθυνση της πολιτικής της Τουρκίας στο Κυπριακό. Για την υλοποίηση, της οποίας, εκπονήθηκε το 1957 το επιτελικό «Σχέδιο Ανάκτησης Κύπρου» (K.I.P. = KIBRIS ISTIRDAT PLANI) και συγκροτήθηκε, από το Γραφείο Ειδικού Πολέμου του τουρκικού επιτελείου το 1958, η Τ.Μ.Τ. Ο ένοπλος, δηλαδή, βραχίονας της Τουρκίας στην Κύπρο, προ και μετά την εγκαθίδρυση της ζυριχικής Κυπριακής Δημοκρατίας.
Π Α Γ Κ Ο Ι Ν Ω Σ γνωστό είναι, βέβαια, ότι δεν αρκεί η επιμονή της Τουρκίας για την κλιμακωτή επίτευξη των στόχων της διαμέσου του χρόνου. Απαραίτητα αναγκαίο στοιχείο υπήρξε πάντα η αξιοποίηση των ελληνικών σφαλμάτων, του εμφύλιου διχασμού των Ελλήνων, της απουσίας συγκροτημένης ελληνικής στρατηγικής, της εθνικής τύφλωσης, της δειλίας, της αυτομαστίγωσης, της ηττοπάθειας και του ραγιαδισμού («ιστορικού συμβιβασμού» τάχα), που «έμαθε» υπομονετικά να τ’ αναμένει η πάντοτε καραδοκούσα Τουρκία.
Γ Ι Α ΤΟ τουρκικό, λοιπόν, επίτευγμα, να παραγράφει τώρα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή το έγκλημα του εποικισμού και να χαρακτηρίζει τους εποίκους ως «Τούρκους πολίτες που κατοικούν τώρα στη βόρεια Κύπρο», πρέπον είναι να αναζητηθούν οι ελληνικές (κυπριακές και ελλαδικές) ευθύνες. Ποιες, άραγε, ελληνικές ενέργειες και απουσίες οφειλομένων αντίθετων ενεργειών, «έστρωσαν το χαλί στην Τουρκία» να προελάσει για τη νομιμοποίηση του εποικισμού, στην προνομιακή (υποτίθεται), για Ελλάδα και Κύπρο, Ευρωπαϊκή Ένωση;
ΛΑΖΑΡΟΣ Α. ΜΑΥΡΟΣ
ΕΡΩΤΗΣΗ ΣΑ 19.9.09
Αυτές οι δηλώσεις περί «βελτιωμένου Ταλάτ» και για «μετακίνηση των τουρκικών θέσεων στο θέμα της εκτελεστικής εξουσίας» θα αποτελέσουν, άραγε, άλλο ένα ελληνοκυπριακό πιστοποιητικό καλής θέλησης της Τουρκίας που θ’ αξιοποιήσει για τις εξετάσεις της, του Δεκεμβρίου, στην ΕΕ η Άγκυρα; Ή μήπως διευκολύνουν κιόλας την «ενδιαφερόμενη» για το Κυπριακό «διεθνή κοινότητα» να επιμείνει για «ανάλογες μετακινήσεις των ελληνικών θέσεων» ως… ανταπόδοση;
Λάζ.Α.Μαύρος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου