Οι αιμομίχτες Λωτ και Οιδίποδας

Η ιστορία του Θηβαίου Οιδίποδα ( 3ο Μέρος )

[[ δαμ-ων ]]

Κι έτσι φτάνουμε στην οδυνηρή κατάληξη, που μας δίνει η συνέχεια του μύθου:

[[Η άτυχη βασίλισσα όταν έμαθε ότι δολοφόνος του πρώτου της άντρα, του Λάϊου, ήταν ο γιος τους Οιδίποδας, που είχαν εκθέσει στο δάσος για να γίνει βορά των αγριμιών, ο τωρινός άντρας της και πατέρας των νέων της παιδιών, δεν άντεξε, έτρεξε στην κάμαρά της, όπου κρεμάστηκε. Μόλις ο Οιδίποδας αντίκρισε την κρεμασμένη Ιοκάστη, μητέρα του και συνάμα αγαπημένη του γυναίκα, αγκάλιασε το κρεμασμένο της κορμί, τράβηξε από το φόρεμά της τις πόρπες, τις οποίες έμπηξε στα μάτια του και τυφλώθηκε με τα ίδια του τα χέρια, τιμωρώντας τον εαυτό του για μια πράξη, για την οποία δεν ήταν υπεύθυνος! Κι αφού θρήνησε για της μοίρας τα χτυπήματα, μετά πήρε το δρόμο της εξορίας, στηριγμένος στον ώμο της αγαπημένης του κόρης Αντιγόνης, για ν’ απαλλάξει την πόλη του από την μιαρή παρουσία του.]]

Ο Σοφοκλής βάζει τον εξάγγελο να περιγράψει τη σκηνή, που δάκρυα φέρνει στα μάτια μας κι έναν κόμπο συγκίνησης στο λαιμό. Πριν αρχίσει την εξιστόρηση, λέει: « των δε πημονών μάλιστα λυπούσ’ αί φανώσ’ αυθαίρετοι » [ μετάφρ.: όταν φανεί πως διάλεξες μονάχος τις συμφορές σου, που πολύ πόνο σου φέρνουν ]. Ας μάθουμε την τραγική κατάληξη μέσα από τα λόγια του εξάγγελου:

« ΕΞ.: Αμέσως θα στο πω και θα το μάθεις•

έχει πεθάνει, χάθηκε η Ιοκάστη.

ΧΟ.: Α! η δύστυχη, από ποιαν αιτία τάχα;

ΕΞ.: Μόνη της. Μα τα πιο φριχτά που εγίναν,

δεν είσαστε μπροστά για να τα δείτε.

Μόλις πέρασε το κατώφλι ταραγμένη,

στο νυφικό κρεβάτι πάει αμέσως,

ξεριζώνοντας με τα χέρια τα μαλλιά της.

Κι ως μπήκε κλείνοντας βαριά τις πόρτες,

το νεκρό από χρόνια Λάιο φωνάζει

και τον παλιό του γόνο αναθυμάται,

που από κείνον είχε χάσει τη ζωή του,

αφήνοντάς την να γεννήσει τέκνα

με το γιο της ανόσια. Και θρηνούσε

την κλίνη της η δύστυχη που εγέννα

πάνω σ’ αυτήν παιδιά από το παιδί της

κι απ’ τον άντρα της άντρα. Πως εχάθη

μετά, δεν ξέρω• γιατί άγρια βογκώντας

ο Οιδίπους μέσα χίμηξε και το χαμό της ...
H συνέχεια εδώ