[[ δαμ-ων ]]
( 4ο Μέρος )
Κι αφού ο Κρέοντας ανέλαβε τις κόρες να φροντίζει, πριν πάρει τη στράτα της ξενιτειάς ο έρμος βασιλιάς, που βασιλιάς πια δεν ήταν από ντροπή, γύρεψε τις αγαπημένες του θυγατέρες ν’ αποχαιρετήσει. Μοιρολογεί ο παντέρημος και μοιροχτυπημένος Οιδίποδας:
« …………………Παιδιά μου, που είστε;
Ελάτε εδώ, ζυγώστε αυτά τα χέρια
τ’ αδελφικά, που καταφέραν τώρα
να βλέπετε έτσι του πατέρα σας τα μάτια
τα πριν λαμπρά• τι ανήξερος, παιδιά μου,
τυφλός, γονιός σας έγινα από κείνη
που γέννησε κι εμένα. Για σας κλαίω
- δεν μπορώ να σας δω- σα συλλογιέμαι
ποια ζωή πρέπει οι δυο σας όλο πίκρα
να ζήσετε στο εξής μες στους ανθρώπους.
Σε ποιες γιορτές, ποιες συντροφιές θα πάτε
που αντί χαρούμενες στο σπίτι θα γυρνάτε
με δακρυσμένα μάτια; Κι όταν πάλι
στην ώρα, κόρες, φτάσετε του γάμου,
ποιος θα βρεθεί, ποιος θα τολμήσει τέτοιες
ντροπές να φορτωθεί που θ’ αφανίσουν
κι εσάς όπως χαλάσαν τους γονιούς μου;
Ποια τάχα λείπει συμφορά; Ο γονιός σας
σκότωσε τον πατέρα του, γυναίκα
πήρε τη μάνα που τον έχει κάνει
κι από κείνην γινήκανε παιδιά του.
Τέτοιες βρισιές θα λένε. Και ποιος τότε,
κόρες μου, θα σας παντρευτεί; Κανένας•
μα έτσι ανύπαντρες και δίχως τέκνα
είναι γραμμένο εσείς να μαραθείτε. » ( όπως παραπάνω 1480-1502 )
Ο αυτοεξορισμένος Οιδίποδας, κρατώντας στο ένα χέρι του τυφλού το ραβδί και με το άλλο τον ώμο της κόρης του Αντιγόνης πήρε το δρόμο προς την Αττική. Δέχτηκε η ψυχή του της μοίρας το χτύπημα, γαλήνεψε, γιατί κατά βάθος γνώριζε πως αυτό ήταν ξεπλήρωμα παλιών αμαρτιών. Αμαρτιών όχι με την ερμηνεία της εκκλησίας, αλλά παραβάσεων των κοσμικών νόμων, που σαν πολίτες του σύμπαντος πρέπει να τηρούμε, και τους οποίους η ίδια η ψυχή μας έχει αποδεχθεί, αλλά πρόσκαιρα τις ξέχασε καθώς πριν πάρει το ρούχο της σάρκας κι έρθει στο υλικό πεδίο, πέρασε κι ήπιε από την πηγή της λησμοσύνης και τις ξέχασε. Μα βαθιά, μέσα στο υποσυνείδητο είναι τυπωμένοι, για να αποτελούν τα οριοθέσια της ψυχής στην προσπάθειά της να γίνει και “καθ’ ομοίωσιν Θεού”! Οι απανωτές του συμφορές ήσαν το καμίνι για να φύγει όπως του σίδερου η σκουριά, κι αφού μαλακώσει στη φωτιά, το πνεύμα να της δώσει το σχήμα που της πρέπει!
Έφυγε της ψυχής το τάραγμα κι απλώθηκε η γαλήνη. Στην επόμενη τραγωδία του “Οιδίπους επί Κολωνώ” ο Σοφοκλής ανοίγει τη σκηνή με τον ήρωά μας, που τον οδηγεί η Αντιγόνη, να έρχεται στο ιερό άλσος των Ευμενίδων. Δεν είναι πια οι φοβερές Ερινύες που τον κατατρέχουν και τον ελέγχουν για τις ανόσιες πράξεις του, αλλά θεές φιλικές. Λέει, λοιπόν, ο Οιδίποδας:
« Παιδί τυφλού πατέρα γέρου, Αντιγόνη,
σε ποιους φτάσαμε τόπους ή ποιων ανθρώπων πόλη;
Ποιος τώρα τον ζητιάνο τον Οιδίποδα
στην τωρινή τη μέρα θε να τον δεχθεί
προσφέροντας στη φτώχεια λιγοστή τροφή,
που λιγοστό γυρεύει, μα κι απ’ το λιγοστό
λιγότερο του δίνουν, κι αυτό αρκεί σ’ εμένα;
Γιατί να υπομένω μ’ έμαθαν τα πάθη
κι ο σύντροφός μου χρόνος ο πολύ μακρός
και η δυνατή κατόπι κι αδάμαστη ψυχή μου. » ( Σοφοκλέους “Οιδίπους επί
Κολωνώ”, 1-8 )
Μέσα από την συγκινητική τραγωδία του Σοφοκλή, που σε πολλά σημεία της μας κάνει να δακρύζουμε, γνωρίσαμε τη γεμάτη βάσανα ζωή του Οιδίποδα. Ο ήρωας βαρύνεται από την κατάρα που Πέλοπα προς τον Λάιο, τον πατέρα του, ο οποίος ασέλγησε στον Χρύσιππο, το νόθο γιο του Πέλοπα. Έχουμε ως απαρχή των δεινών ένα οικογενειακό κάρμα, το οποίο, φυσικά έχει γίνει βαρύτερο κι από δικές του αμαρτίες. Της μοίρας τα χτυπήματα είναι για να δείξουμε μεταμέλεια.
Κι ενώ ο ήρωάς μας έδειξε μεταμέλεια, φτάνοντας μέχρι και την αυτοτύφλωση και την εξορία, ο Λωτ, το υπόδειγμα αρετής και δικαιοσύνης, που μας προβάλλει η ιουδαΐζουσα εκκλησία μας, δεν έδειξε κανένα σημείο μεταμέλειας. Απεναντίας, συμπεριλαμβάνεται στη χορεία των αγίων της ορθόδοξης εκκλησίας μας! Αλλά ο εβραίος Λωτ, ανήκει στους μονοθεϊστές και πρέπει ν’ αποσιωπηθεί κάθε ανέντιμη πράξη του, και να υπερτονιστεί η αμφίβολη αρετή του, που τον οδήγησε ακόμη και στην εκδήλωση της τάσης να εκπορνεύσει τις κόρες του για να σώσει τους φιλοξενούμενούς του. Φυσικά δεν είναι ο μόνος. Πάμπολλοι στυλοβάτες και ταγοί της χριστιανικής πίστης, όπως από την Π. Διαθήκη ο Αβραάμ, ο Δαυίδ, ο Ιερεμίας, ο Ηλίας, αλλά και πρόσωπα της εποχής του Χριστιανισμού που τιμούνται σαν άγιοι, όπως ο Κωνσταντίνος, ο Κύριλλος κ.α., αντί να προβάλλονται σαν τύποι μίμησης θα πρέπει να είναι για μας αντιπαραδείγματα για τα αποτρόπαια εγκλήματά τους, τα οποία έντεχνα και με δόλο η εκκλησία μας αποσιωπά.. Βλέπετε, οι αρχαίοι Έλληνες, όπως το θρησκευτικό κατεστημένο της χώρας φρόντισε να μας διδάξει, ήσαν πολυθεϊστές και ειδωλολάτρες.
Και αυτά που έγραψαν οι πρόγονοί μας, όπως:
« Είς Ζεύς, είς Αïδης, είς Ήλιος, είς Διόνυσος. Είς Θεός εν πάντεσσι»
« Είς θεός, εν τε θεοίσι και ανθρώποισι μέγιστος ούτι δέμας θνητοίσιν ομοίϊος ουδέ νόημα»
«Τον μεν ουν ποιητήν και πατέρα τούδε του παντός ευρείν τε έργον και ευρόντα εις πάντας αδύνατον λέγειν…», δείχνουν περισσότερη πολυθεΐα από αυτήν με τους πολυάριθμους αγίους και την τριαδική θεότητα, που έχουμε υιοθετήσει σήμερα;
Αναρωτιόμαστε, μήπως ήρθε ο καιρός να αναθεωρήσουν οι “άγιοι πατέρες” της εκκλησίας μερικά πράγματα, που προκαλούν την νοημοσύνη αυτών, που ναι μεν δέχονται την διδασκαλία του Μεγάλου Διδασκάλου όλων των αιώνων, του Θεού της αγάπης, του γλυκύτατου Ιησού, αλλά όχι την ερμηνεία της ( που ουσιαστικά είναι παρερμηνεία ) σύμφωνα με το συμφέρον του κατεστημένου των ρασοφόρων; Έχει θέση το « Και εξαιρώ το αίμα αυτών εκ του στόματος αυτών, και τα βδελύγματα αυτών εν μέσου οδόντων αυτών» ( Ζαχαρ. Θ 7), που αναδίδει μίσος και στάζει αίμα, με τη διδασκαλία της αγάπης του Χριστού; Πιστεύουν πως η καρδιά μας, που πάλλεται στον Ελληνικό ρυθμό, κι όχι στον Ιουδαϊκό που αυτοί επιθυμούν, γεμίζει αγαλλίαση όταν ακούμε στην ελληνική εκκλησία: « Χαίρε σφόδρα, θύγατερ Σιών, κήρυσσε, θύγατερ Σιών… και εξεγερώ τα τέκνα σου, Σιών, επί τα τέκνα των Ελλήνων και ψηλαφήσω σε ως ρομφαία μαχητού. Και Κύριος έσται επ’ αυτούς και εξελεύσεται ως αστραπή βολίς, και κύριος παντοκράτωρ εν σαλπίγγι σαλπιεί και πορεύσεται εν σάλω απειλής αυτού. Κύριος παντοκράτωρ υπερασπιεί αυτούς, και καταναλώσουν αυτούς, και καταχώσουσιν αυτούς εν λίθοις σφενδόνης, και εκπίονται αυτούς ως οίνον, και πλήσουσιν ως φιάλας θυσιαστήριον» ( Ζαχαρ. Θ 13- 16) ;
Επιτέλους, ας καταλάβουν ότι είμαστε Έλληνες, απόγονοι των εραστών της αλήθειας και του κάλλους, της ανδρείας και της αρετής, ελεύθεροι από το φόβο του εκδικητικού Θεού- Κυρίου, του Ιαχβέ. Δεν έχουμε καμιά δουλειά στα παιγνίδια των Σιωνιστών σκοταδιστών, στην Εβραϊκή επικυριαρχία, που ξεκινάει με την αποβολή των εθνικών στοιχείων μιας χώρας και την υιοθέτηση αλλότριων, και φτάνει στην οικονομική και πολιτική παγκόσμια δικτατορία που οραματίζονται να επιβάλλουν! Είναι καιρός ν’ αποσυρθεί από τη ζωή μας η μυθολογία και η ιστορία ( διάβαζε Π. Διαθήκη ) των Εβραίων, γιατί η μυθολογία και ιστορία μας και φωτεινότερες είναι και καλύτερα παραδείγματα έχουν να μας παραθέσουν!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου