“Οι τρεις Πειρασμοί”…

[[ δαμ-ων ]]

Χθες γιορτάσαμε την βάπτιση του Χριστού. Τα Ευαγγέλια αναφέρουν πως αμέσως μετά την βάπτιση ο Κύριος αποτραβήχτηκε στην έρημο, όπου ο Πειρασμός Τον υπέβαλε σε τρεις δοκιμασίες. Θα εξετάσουμε τη βιβλική διήγηση, την οποία θα αντιπαραβάλουμε με τους πειρασμούς που έχουν προκύψει στην εκκλησία της κωμόπολής μας.
Ας πάρουμε ως βάση το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο:
«Τότε ὁ Ἰησοῦς ἀνήχθη εἰς τὴν ἔρημον ὑπὸ τοῦ πνεύματος, πειρασθῆναι ὑπὸ τοῦ διαβόλου, καὶ νηστεύσας ἡμέρας τεσσαράκοντα καὶ νύκτας τεσσαράκοντα, ὕστερον ἐπείνασε. Καὶ προσελθὼν αὐτῷ ὁ πειράζων εἶπεν: «Εἰ υἱὸς εἶ τοῦ Θεοῦ, εἰπὲ ἵνα οἱ λίθοι οὗτοι ἄρτοι γένωνται». Ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε: «Γέγραπται, οὐκ ἐπ᾿ ἄρτω μόνω ζήσεται ἄνθρωπος, ἀλλ᾿ ἐπὶ παντὶ ρήματι ἐκπορευομένω διὰ στόματος Θεοῦ». Τότε παραλαμβάνει αὐτὸν ὁ διάβολος εἰς τὴν ἁγίαν πόλιν, καὶ ἴστησιν αὐτὸν ἐπὶ τὸ πτερύγιον τοῦ ἱεροῦ, καὶ λέγει αὐτῷ: «Εἰ υἱὸς εἶ τοῦ Θεοῦ, βάλε σεαυτὸν κάτω. Γέγραπται γὰρ ὅτι τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ ἐντελεῖται περὶ σοῦ, καὶ ἐπὶ χειρῶν ἀροῦσι σε, μήποτε προσκόψεις πρὸς λίθον τὸν πόδα σου». Ἔφη αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς: «Πάλιν γέγραπται, οὐκ ἐκπειράσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ». Πάλιν παραλαμβάνει αὐτὸν ὁ διάβολος εἰς ὄρος ὑψηλὸν λίαν, καὶ δείκνυσιν αὐτῷ πάσας τὰς βασιλείας τοῦ κόσμου καὶ τὴν δόξαν αὐτῶν, καὶ λέγει αὐτῷ: «Ταῦτα πάντα σοὶ δώσω, ἐὰν πεσῶν προσκυνήσῃς μοι». Τότε λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς: «Ὕπαγε ὀπίσω μου σατανᾶ. Γέγραπται γάρ, Κύριον τὸν Θεόν σου προσκυνήσεις καὶ αὐτῷ μόνω λατρεύσεις». Τότε ἀφίησιν αὐτὸν ὁ διάβολος, καὶ ἰδοὺ ἄγγελοι προσῆλθον καὶ διηκόνουν αὐτῷ» (Ματθ. δ´, 1-11).
Στο βιβλικό κείμενο διακρίνουμε πρώτα έναν καθαρά υλικό πειρασμό. Μετά από σαράντα μερόνυχτα νηστείας ο Χριστός πείνασε. Σε κάθε άνθρωπο, μετά από πολυήμερη νηστεία δημιουργείται έντονη η επιθυμία να φάει. Είναι βιολογική ανάγκη, που ξεκινά από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, από τη βαθειά επιθυμία να ζήσουμε. Γι’ αυτό ο Πειρασμός, που γνώριζε τις θείες ικανότητες του Ιησού, τον παρότρυνε να μετατρέψει τις πέτρες σε ψωμιά και να κορέσει την πείνα Του. Η απάντηση του πειραζόμενου είναι μέσα από τον Ιερό Νόμο και στις τρεις δοκιμασίες. Στην πρώτη δοκιμασία απαντάει: «οὐκ ἐπ᾿ ἄρτω μόνω ζήσεται ἄνθρωπος, ἀλλ᾿ ἐπὶ παντὶ ρήματι ἐκπορευομένω διὰ στόματος Θεοῦ ».
Ο άνθρωπος δεν ζει μόνο με υλικά αγαθά. Καλά είναι κι αυτά, αλλά ο κορεσμός με υλικά αγαθά δεν είναι ο αυτοσκοπός του βίου μας. Και μετά υπάρχει η παροιμία που λέει: « τρώγοντας ανοίγει η όρεξη ». Όσα περισσότερα έχουμε, τόσο πιο άπληστοι γινόμαστε. Αυτή την απληστία την αντιμετωπίζουμε καθημερινά γύρω μας. Την αντιμετώπισε η ανθρωπότητα σε όλη την μακραίωνη ιστορία της. Η απληστία των ολίγων είναι η αιτία της εξαθλίωσης των πολλών. Για να έχουν λίγοι πάνω στη γη εκατομμύρια και δισεκατομμύρια βρίσκονται σε τραγική κατάσταση δισεκατομμύρια συνάνθρωποί μας και πεθαίνουν χιλιάδες άλλοι.
Η πολιτεία έχει φροντίσει τη μισθοδοσία του κλήρου, αφού κανείς πολιτικός δεν είχε το θάρρος να νομοθετήσει τον διαχωρισμό εκκλησίας- κράτους. Επιπλέον οι κληρικοί εισπράττουν και τα καθιερωμένα που παίρνουν στην τέλεση των μυστηρίων και των άλλων τελετών. Έτσι έχουν τα δικά τους- δικά τους, αλλά και τα δικά μας- δικά τους. Όσο πιο πλούσια ή πιο μεγάλη είναι η ενορία, τόσο περισσότερα τα αφορολόγητά τους. Προφανώς, ούτε λόγος για δελτία παροχής υπηρεσιών…

Η Συνέχεια >> εδώ