[[ δαμ-ων ]]
Ο γάμος για τους αρχαίους Έλληνες ήταν ιερός. Σκοπός του ήταν η από κοινού συμβίωση του άντρα με τη γυναίκα ώστε να υπάρχει αλληλοβοήθεια στη ζωή και η τεκνοποίηση. Έτσι η κοινωνία ευδαιμονούσε και τροφοδοτούνταν με υγιή, τόσο στο σώμα όσο και στην ψυχή και το πνεύμα, νέα μέλη. Ο Ξενοφών στον “Οικονομικό” μας λέει: « Εμοί γαρ τοι, έφη, φάναι, και οι θεοί, ω γύναι, δοκούσι πολύ διεσκεμμένως μάλιστα το ζεύγος τούτο συντεθεικέναι ό καλείται θήλυ και άρρεν, όπως ότι ωφελιμώτατον ή αυτώ εις την κοινωνίαν. πρώτον μεν γαρ του μη εκλιπείν ζώων γένη τούτο το ζεύγος κείται μετ’ αλλήλων τεκνοποιούμενον, έπειτα το γηροβοσκούς κεκτήσθαι εαυτοίς εκ τούτου του ζεύγους τοις γουν ανθρώποις πορίζεσθαι.» ( Ξενοφ. Οικονομ. VII. 18 ). Kαι συνεχίζει πιο κάτω: « Συνεπαινεί δε, έφη φάναι, και ο νόμος αυτά, συζευγνύς άνδρα και γυναίκα, και κοινωνούς ώσπερ των τέκνων ο θεός εποίησεν, ούτω και ο νόμος του οίκου κοινωνούς καθίστησι.» ( Ξενοφ. Οικονομ. VII. 30 )
Ο μεγάλος επικός ποιητής Όμηρος μας παρουσιάζει δύο θαυμάσια παραδείγματα συζύγων, του Οδυσσέα και της Πηνελόπης, του Έκτορα και της Ανδρομάχης. Η αφοσίωση της Ανδρομάχης με σπαραγμό δίνεται στην προσπάθειά της να αποτρέψει τον Έκτορα από το να βγει στη μάχη με τον Αχιλλέα:
« Η ορμή σου το θάνατο, άμοιρε, θα σου φέρει.
το μωρό σου δε συμπονάς, την άμοιρη εμένα,
που χήρα γοργά θα μείνω. όλοι γοργά ορμώντας
πάνω σου θα σε σκοτώσουν. αν στερηθώ εσένα,
ν’ ανοίξει η γη και να χωθώ καλύτερα για μένα.
Δε θα έχω άλλη ζεστασιά, αν τώρα συ πεθάνεις,…
Για μένα είσαι, Έκτορα, και μάνα και πατέρας
και αδελφός και δυνατός της κλίνης σύντροφός μου…( Ομήρου Ιλιάδα, ραψ. Ζ’, στ. 407-430 )
Το εγκώμιο της Πηνελόπης πλέκει ο Αγαμέμνονας:
« Μίλησε τότε η ψυχή του γιου του Ατρέα κι είπε:
- Καλότυχε, Λαέρτη γιε, πολύσοφε Οδυσσέα,
γυναίκα συ απόκτησες μ’ ασύγκριτες τις χάρες.
Πόσο άψογη στη σκέψη της ήταν η Πηνελόπη,
η κόρη του Ικάριου! Δεν ξέχασε ποτέ της
τον άντρα της! Η δόξα της αρετής θα μείνει.
και θα της κάμουν οι θεοί πανέμορφο τραγούδι
πάνω στη γη να τραγουδούν όλη την Πηνελόπη…» ( Ομήρου Οδύσσεια, ραψ. Ω’, στ. 191- 198 ).
Η συνέχεια >> εδώ
7 σχόλια:
Λοιπόν αγαπητέ ΔΑΜ-οντα(σωστή η διαφοροποίηση;),ενδιαφέρουσα η περί του γάμου στην αρχαία Ελλάδα ανάρτηση, θα σχολιάσω όμως κατά τα γνωστά.
-"..πρώτον μεν γαρ του μη εκλιπείν ζώων γένη.." οπότε εξηγείται η διαιώνιση των ζώων γενικότερα!
-Η Ανδρομάχη έκλαψε,σπάραξε κ.λ.π. αλλά μετά την ταφή του μακαρίτη άλλον.......
-Η Πηνελόπη από την άλλη μια χαρά περνούσε με 30 παίδαρους. Εξ άλλου ο πολυμήχανος ούτε πρότυπο ηθικής ήτανε(Καλυψώ,Ναυσικά και βάλε), αλλά ούτε και βιαζότανε να γυρίσει.Επομένως ή ήξερε τι παιδί είχε αφήσει στο σπίτι, ή η λεγάμενη δεν βλεπότανε οπότε και αυτός προτιμούσε να ταξιδεύει.
Στο τέλος καθάρισε τους τριάκοντα και για να τιμωρήσει το τσάμπα φαγοπότι τους τόσα χρόνια και επειδή παραγίνανε πολλοί(31 με τον ίδιο και υπήρχε σοβαρό πρόβλημα αφού τότε ο μήνας είχε μόνο 30 ημέρες). Αν δεν το έκανε θα τον λέγανε εθελοντή.
-Τον Αγαμέμνονα απο την άλλη(κερατάς και αυτός αλλά καλό κουμάσι αφού μάλλωνε με τον Αχιλλέα για τις γκόμενες), τον είχανε ζώσει τα φίδια.(Τελικά η Κλυτέμνω του τόφαγε το κεφάλι).
Φαίνεται οτι τα καμώματα της δικιάς του στις Μυκήνες αλλά και της Πιπίτσας στην Ιθάκη τα μάθαινε ο έρμος Βασιλιάς και αρχιστράτηγος, αλλά επειδή το πονηρό μυαλό του Οδυσσέα το χρειαζότανε, του έρριχνε στάχτη στα μάτια και έπλεκε το εγκώμιο της άπιστης με τους 30 σωματοφύλακες.
-Αυτό πάλι το "..ανεπίτρεπτο ο άνδρας να έχει πολλές γυναίκες.." τί τόθελες? Το κέρατο πήγαινε σύννεφο και τα μπάσταρδα ήταν στην ημερήσια διάταξη, έτσι που για να δικαιολογούνται αι παρθέναι(!!!), όλο το Δία και τους Θεούς βάζανε να τις...(αυτές όχι,δεν θέλανε).
Αλλά μεγάλη μαγκιά.Κανείς δεν κατηγορούσε τις παραστρατήσασες, χώρια που όλα τα νόθα ήταν ιερά.
Kαι όλα γινόντανε ήρωες ή ημίθεοι.
Μή ξεχνάς και τις πανταχού παρούσες διάσημες εταίρες, απαραίτητες σε κάθε κοινωνική, φιλοσοφική, πολιτική κ.λ.π. συγκέντρωση. Παρουσίες επίσημες και με την άδεια του νόμου.
Τα ίδια αντιγράψανε και οι Χριστιανοί αλλά τελείως ξενέρωτα, με Εσθηρο-Ρούθ και βάλε, με αγγελοαρχαγγέλους που κουβαλούσανε Θεϊκά ραβασάκια και άμωμες συλλήψεις με κρίνα και λοιπά μυριστικά.Αλήθεια πώς δεν έχουν σκεφθεί οι γεννετιστές να κάνουν τις εξωσωματικές με γύρη?
-Οτι "άν δείς καράβι στο βουνό, ....τριχα το έχει σύρει" είναι διαχρονική αξία.Λένε οτι ο Αδάμ έχασε τον Παράδεισο, αλλά μεγαλύτερο ψέμα απο αυτό δεν υπάρχει αφού ο Μάκης προτίμησε τον κό..ρφο της Εύας, από τα λιβάνια και τις δοξολογίες. Στο ίδιο μήκος κύματος ο Ορέστης καθάρισε τον Νεοπτόλεμο, ο Αίγισθος τον Αγαμέμνονα, Η Αριάδνη πρόδωσε τον πατέρα της, η Μήδεια δολοφόνησε τα παιδιά της κ.λ.π.
Και επειδή ....τριχες, καράβια και μερακλήδες ή κορόϊδα καπεταναίοι υπάρχουν και θα υπάρχουν σε όλα τα μήκη και τα πλάτη όσο θα υπάρχει κόσμος, ο κατάλογος των θυσιών ή εγκλημάτων του ερωτικού πάθους είναι ο μεγαλύτερος που υπάρχει και όλο θα μακραίνει. Κανενός είδους γάμος δεν θα μπορέσει ποτέ να ελέγξει και κανείς νομοθέτης να βάλει κανόνες στον άνθρωπο όταν καταληφθεί από ερωτικό πάθος. Τον απόλυτο ορισμό τον δίνει ο Σοφοκλής με τον χορό που εξυμνεί τον έρωτα στην "Αντιγόνη". Λέει πολλά χαρακτηριστικά το χορικό και καταλήγει με το απαράμιλλο:
" Ο δε έχων,μέμηνε". Δηλαδή: "Ο ερωτευμένος, είναι μανιακός".
Είδες να αναφέρεται κάπου ο γάμος?
Η Ερμιόνη απο την άλλη θυμίζει αλάνθαστα σημερινή "θεούσα" υποκρίτρια.(Ο Νεοπτόλεμος φαίνεται δεν....γουστάριζε).
Όλα αυτά τάγραψα με αφορμή την ανάρτησή σου, κυρίως για να θυμόμαστε οτι ο θεσμός του γάμου δίνει απλά νομική υπόσταση και κατοχυρώνει δικαιώματα και τίποτε άλλο.
Η διατήρησή ή διάλυσή του είναι αποκλειστική ευθύνη των δύο που αποφάσισαν να συνυπάρξουν ως οικογένεια.
Τα υπόλοιπα δε σήμερα με πολυελαίους και χρυσοστόλιστους ρασοφόρους να ψέλνουν βλακώδεις("η δε γυνή να φοβείται τον άνδρα") έως υβριστικές ευχές("ευλογηθείτω ως η Θάμαρ"), είναι όχι μόνο ανούσια αλλά κατακριτέα και απορριπτέα.
Για να γίνω σαφής εξηγώ ότι η ως άνω φράση ζητά να "ευλογηθεί" η νύφη όπως η Θάμαρ,μιά εκπληκτικής ηθικής ύπαρξη, που αφού έθαψε τον σύζυγο, της την "έπεσε" ο πεθερός,με τον οποίο συμφώνησε ώς "αμοιβή" της, ένα κατσικάκι!!!!
Αυτές είναι γαμήλιες "ευχές" της Χριστιανικής θρησκείας!
Ξέφυγα όμως και σοβάρεψε η κατάσταση.
Κλείνω λοιπόν με την πιό απλή θυμόσοφη κουβέντα: "Σαν θέλει η νύφη κι ο γαμπρός....."
Τα υπόλοιπα είναι περιγραφή καταστάσεων, λιγότερο ή περισσότερο κοινωνικοπολιτική και φιλολογοθρησκευτική.
Φίλτατε Οργισμένε, κάθε συμπλήρωση ή κάθε αντίρρηση είναι δεκτή κι επιθυμητή. Και σίγουρα πολύ καλύτερη από το μηδέν σχόλια.
Όπως ένα νόμισμα έχει δύο πλευρές, έτσι κι ένα θέμα έχει δυο πλευρές, το ίδιο και ο άνθρωπος. Εγώ εξέτασα τη θετική πλευρά του γάμου και των ανθρώπων, εσύ την αρνητική. Θα μου πεις πως ένας σοβαρός ερευνητής, για να είναι αντικειμενικός, εξετάζει ολόπλευρα το θέμα που διαπραγματεύεται. Έτσι δεν δικαιολογείται να δίνει τη μια μόνο πλευρά.
Και θα είχες δίκιο αν έγραφα ένα βιβλίο. Μα στην ιστοσελίδα μας δεν έχουμε τη δυνατότητα να δίνουμε όλες τις πτυχές ενός θέματος. Έτσι δίνεται μια πτυχή κι επιζητείται η συμμετοχή των φίλων για να γίνεται ένα νοητικό παιγνίδι, όπως η δική σου παρέμβαση. Κι αυτήν έχω επανειλημμένα επιζητήσει με την παρότρυνση να κάνουμε παιγνίδι νοητικό κι ανταλλαγής απόψεων, αλλά μάταια.
Εξάλλου, όπως έχεις διαβάσει, οι αναγνώστες αυτού του βήματος είναι σαν αυτούς που απευθύνονται στα ταχυφαγεία, κοινώς φαστ- φουντ, για γρήγορο φαγητό. Ζητούν ένα στα γρήγορα… κι ευκολοχώνευτο με κοκα- κόλα.
Μπορεί να μην ήσαν τα πράγματα ιδανικά στην αρχαία Ελλάδα, (εξάλλου πού και πότε ήσαν; ), αλλά οι άνθρωποι είχαν κάτι να δώσουν, κάτι να παρουσιάσουν σε μεγαλύτερο βαθμό από τους άλλους λαούς. Βασική επιδίωξη αυτού του άρθρου ήταν να δώσει τα ήθη και τα έθιμα εκείνης της εποχής με βάση τις πληροφορίες που διασώθηκαν.
Συμφωνώ μαζί σου για τα λανθασμένα πρότυπα στην τελετή του γάμου, με τον ένα, τους δυο πολυέλαιους ή παπάδες, με την ολοφώτιστη εκκλησιά ή την παρουσία του δεσπότη, που δίνει η εκκλησία από την χορεία των εβραϊκών προσώπων της Π. Διαθήκης. Θα μου επιτρέψεις όμως να κάνω μια διόρθωση, μιας κι έχω καλύτερη πρόσβαση σε ορισμένα πράγματα ή τα έχω ερευνήσει περισσότερο από σένα, χωρίς να αμφισβητήσω την ευρυμάθειά σου. Η Θάμαρ δεν ανήκει στις γυναίκες που αναφέρονται στις ευχές προς τις γυναίκες κατά τον γάμο. Ο παπάς διαβάζει: «και συ, νύμφη, μεγαλύνθητι ως η Σάρρα, και ευφράνθητι ως η Ρεβέκκα, και πληθύνθητι ως η Ραχήλ..» Η Θάμαρ που πήγε με τον πεθερό της τον Ιούδα για ένα κατσίκι, του πήρε για ενέχυρο, μέχρι να της στείλει το κατσίκι, το δαχτυλίδι με τον σφραγιδόλιθο, το περιλαίμιο και το ραβδί. Γι’ αυτό στον αρραβώνα λέει ο παπάς: «… δια δαχτυλιδίου εφανερώθη η αλήθεια της Θάμαρ…». Για όλα αυτά τα θλιβερά πρότυπα, που ο κόσμος νομίζει πως είναι οι ιδανικοί άνθρωποι, γρήγορα θα σου αφιερώσω τον πρώτο τόμο από ένα τρίτομο βιβλίο, που πιστεύω πως θα δει το φως της δημοσιότητας….
Φίλτατε Οργισμένε, αφού ανέφερες τη Θάμαρ, θα σου δώσω, το ίδιο και στους άλλους φίλους που όντας φιλοπερίεργοι διαβάζουν τον διάλογό μας, το απόσπασμα που αναφέρεται σ' αυτό το βιβλικό πρόσωπο:
ΙΟΥΔΑΣ ΚΑΙ ΤΑΜΑΡ (ΘΑΜΑΡ)
Θα δούμε τώρα την ιδιαίτερη ιστορία του Ιούδα, αυτού του τόσου συζητημένου γιου του Ιακώβ, που αναφέρεται στο γεννεαλογικό δέντρο του Ιησού, και που γύρω από τη φυλή του εμπλέκονται τόσοι θρησκευτικοί ή συνωμοσιολογικοί μύθοι. « Βίβλος γενέσεως Ιησού Χριστού υιού Δαυϊδ υιού Αβραάμ. Αβραάμ εγέννησε τον Ισαάκ, Ισαάκ δε εγέννησε τον Ιακώβ, Ιακώβ δε εγέννησε τον Ιούδα και τους αδελφούς αυτού. Ιούδας δε εγέννησε τον Φαρές και τον Ζαρά εκ της Θάμαρ, Φαρές δε εγέννησε τον Εσρώμ, Εσρώμ….» ( Ματθαίος, Α’ 1-3 ) διαβάζουμε στην Κ. Διαθήκη. Στις μεταφράσεις, η γυναίκα που μας ενδιαφέρει αλλού αναφέρεται ως Ταμάρ κι αλλού ως Θάμαρ. Κυρίως θα μνημονεύουμε το πρώτο όνομα, αφού έτσι αναφέρεται στην μετάφραση που χρησιμοποιούμε.
[[ Εκείνο τον καιρό ο Ιούδας έφυγε από τ΄ αδέρφια του και εγκαταστάθηκε κοντά σ’ έναν Οδολλαμίτη, που λεγόταν Ιράς. Εκεί ο Ιούδας είδε την κόρη κάποιου Χαναναίου, που τον έλεγαν Σουά, την πήρε γυναίκα του και πλάγιασε μαζί της. Εκείνη έμεινε έγκυος και γέννησε γιο που τον ονόμασε Ηρ. Έμεινε και πάλι έγκυος και γέννησε γιο που τον ονόμασε Αυνάν. Και ξαναγέννησε γιο και τον ονόμασε Σηλά. Ο Ιούδας βρισκόταν στο Χαζβί όταν γεννήθηκε ο Σηλά.
Για τον πρωτότοκο γιο του τον Ηρ ο Ιούδας του πήρε σύζυγο μια γυναίκα, που ονομαζόταν Ταμάρ. Ο Ηρ όμως δυσαρέστησε τον Κύριο, και ο Κύριος τον θανάτωσε. Τότε ο Ιούδας είπε στον Αυνάν: « Πήγαινε στη γυναίκα του αδερφού σου και εκπλήρωσε το καθήκον σου ως αδερφός του άντρα της, να δώσεις απόγονο στον αδερφό σου ». Ο Αυνάν, επειδή ήξερε ότι ο απόγονος δε θα ανήκε σ’ αυτόν, κάθε φορά που πλάγιαζε με τη γυναίκα του αδερφού του, έριχνε το σπέρμα στη γη, για να μη δώσει απόγονο στον αδερφό του. Αυτό που έκανε όμως δυσαρέστησε τον Κύριο, γι’ αυτό τον θανάτωσε κι αυτόν. Τότε ο Ιούδας είπε στην Ταμάρ τη νύφη του: « Μείνε χήρα στο σπίτι του πατέρα σου, ώσπου να μεγαλώσει ο γιος μου ο Σηλά »- γιατί φοβήθηκε μήπως θανατωθεί κι αυτός όπως τ’ αδέρφια του. Έτσι η Ταμάρ πήγε κι έμεινε στο σπίτι του πατέρα της. ]] ( “Γένεσις”, ΛΗ’ 1-11 )
Μας εκπλήσει το γεγονός πως ο Κύριος θανατώνει τον κάθε άνθρωπο, που Τον δυσαρεστεί. Αν ήταν έτσι ο πλανήτης μας θα είχε λίγες χιλιάδες κατοίκους, γιατί σχεδόν όλοι ζούμε έξω από το νόμο Του. Γιατί να καλλιεργείται η τρομοκρατία προς το πλήθος των αφελών, ότι ο Θεός αφανίζει τον κάθε θνητό, που Τον δυσαρεστεί; Ο Θεός της αγάπης δεν δυσαρεστείται, κι ούτε τιμωρεί. Μπορεί να θλίβεται, αλλά δεν εκδικείται τον κάθε άνθρωπο, που δεν ακολουθεί τον ηθικό νόμο.
Είναι, επίσης, παράξενη η παράδοση να παντρεύεται ο μικρότερος αδελφός τη γυναίκα του μεγαλύτερου, που πέθανε. Δεν υπάρχει ατομική ελυθερία; Γιατί να φορτωθεί κάποια γυναίκα, που το πιθανότερο είναι να μη θέλει; Κι είναι κατακριτέο το να μη θέλει ο Αυνάν να κάνει παιδιά από τη νύφη του, ώστε αφού τον υποχρέωσαν να πλαγιάζει μ’ αυτήν και να έρχεται σε σαρκική επαφή, να τραβιέται, ώστε να μη γίνει πατέρας ενός παιδιού, που αν και δικό του θα καταλογιζόταν στο νεκρό αδελφό του;
Το κείμενο γράφει: « γνους δε Αυνάν ότι ουκ αυτώ έσται το σπέρμα, εγίνετο όταν εισήρχετο προς την γυναίκα του αδελφού αυτού, εξέχεεν επί την γην του μη δούναι σπέρμα τω αδελφώ αυτού ». Ο καημένος είχε κανονική σεξουαλική σχέση, σε τί έφταιε ώστε το όνομά του να συνδεθεί με την αυτοϊκανοποίηση; Με ποιο δικαίωμα λοιδορούμε το όνομά του; Γιατί ανήκει σε ανέραστους κι άρρωστους διανοητικά η άποψη πως με μια γυναίκα ο άνδρας πρέπει να έρχεται σ’ επαφή μόνο για τεκνοποιία. Οι άνθρωποι δεν είναι ζώα, που παρακινούνται μόνο από το ένστικτο του πολλαπλασιασμού. Αν ήταν έτσι η φύση θα τους παρορμούσε να συνουσιάζονται ορισμένη εποχή του χρόνου, όπως κάνουν τα λιοντάρια, οι ελέφαντες και τ’ άλλα ζώα. Για να είναι χωρίς χρονικούς περιορισμούς η επιθυμία για επαφή, σημαίνει πως εκτός από την φυσική επιταγή για πολλαπλασιασμό, καλλιεργείται ο έρωτας, αυτή η γονιμοποιός δύναμη που ανυψώνει τον άνθρωπο και σταδιακά από ανθρώπινο έρωτα τον μετουσιώνει σε έρωτα για το κάλλος και τελικά σε θείο έρωτα!
[[ Μετά από καιρό, πέθανε η γυναίκα του Ιούδα, κόρη του Σουά. Όταν τελείωσε το πένθος, ο Ιούδας πήγε μαζί με το φίλο του τον Ιρά τον Οδιλλομίτη στην Τιμνά, να δει αυτούς που κούρευαν τα κοπάδια του. Ειδοποίησαν λοιπόν την Ταμάρ ότι ο πεθερός της ανέβαινε στη Τιμνά για το κούρεμα των κοπαδιών. Τότε εκείνη έβγαλε τα φορέματα της χηρείας της, σκεπάστηκε με πέπλο, καλλωπίστηκε και κάθησε στο σημείο όπου ο δρόμος που οδηγεί στην Τιμνά διασταυρώνεται με το δρόμο προς την Αιναϊμ• γιατί έβλεπε ότι ο Σηλά είχε μεγαλώσει αλλά δεν του την είχαν δώσει για γυναίκα. Ο Ιούδας όταν την είδε τη νόμισε για πόρνη, γιατί είχε σκεπασμένο το πρόσωπό της. Πήγε λοιπόν προς το μέρος της και της είπε: « Άσε με να πλαγιάσω μαζί σου ». Δεν την αναγνώρισε βέβαια ότι ήταν η νύφη του. Εκείνη όμως του είπε: « Τι θα μου δώσεις για να έρθεις μαζί μου; » Αυτός απάντησε: « Θα σου στείλω ένα κατσίκι από το κοπάδι μου ». « Σύμφωνοι », του λέει εκείνη, « αλλά θα μου αφήσεις ένα ενέχυρο ώσπου να μου στείλεις το κατσίκι ». Εκείνος τη ρώτησε: « Τι ενέχυρο να σου δώσω; » Και του απάντησε: « Το δαχτυλίδι σου με το σφραγιδόλιθο, το περιλαίμιό σου και το ραβδί που κρατάς στο χέρι σου ». Της τα έδωσε και πήγε μαζί της, κι εκείνη έμεινε έγκυος απ’ αυτόν. Έπειτα σηκώθηκε κι έφυγε• έβγαλε το πέπλο από πάνω της, και ξαναφόρεσε τα φορέματα της χηρείας της.
Ο Ιούδας έστειλε το κατσίκι με το φίλο του τον Οδολλαμίτη για να πάρει πίσω τα ενέχυρα από τη γυναίκα, αλλά εκείνος δεν τη βρήκε. Ρώτησε τους ανθρώπους του τόπου εκεί: « Πού είν’ εκείνη η πόρνη που καθόταν στην Αιναϊμ, πλάι στο δρόμο; » Αλλά αυτοί του απάντησαν: « Δεν ήταν εδώ καμιά πόρνη ». Τότε γύρισε πίσω στον Ιούδα και του είπε: « Δεν τη βρήκα• κι οι άνθρωποι του τόπου εκείνου μου είπαν ότι δεν ήταν εκεί καμία πόρνη ». Ο Ιούδας είπε: « Ας τα κρατήσει• μόνο να μη γελοιοποιηθούμε. Εγώ το κατσίκι το ’στειλα αλλά εσύ δεν τη βρήκες ». ]] ( “Γένεσις”, ΛΗ’ 12-23 )
Διαπιστώνουμε από την αφήγηση πως ο χήρος Ιούδας ένιωσε της επιθυμία της γυναίκας. Στην Ταμάρ όμως ήταν απαγορευμένο να νιώσει την επιθυμία για άντρα. Έπρεπε να είναι κλεισμένη στο πατρικό σπίτι, ντυμένη με τα πένθιμα ρούχα, και να μην κοιτάζει άλλους άντρες. Ο “εκλεκτός” Ιούδας προκειμένου να γευτεί το κορμί της πόρνης, όπως νόμιζε την Ταμάρ, ενήργησε πολύ επιπόλαια και της έδωσε, αφού δεν είχε μαζί του το κατσίκι που του ζήτησε, σαν ενέχυρο τρία πράγματα ,που δεν ανταλλάσσονται. Τον σφραγιδόλιθο, σημείο της ταυτότητάς του, το περιλαίμιό του, με το οποίο φύλαγε στον κόρφο του κάθε πολύτιμο γι’ αυτόν, και το ραβδί του, το σύμβολο της εξουσίας του. Επομένως ο Ιούδας έφτασε σε σημείο ευτελισμού, προκειμένου να γευτεί αυτό που η γυναίκα είχε κάτω από το μισοφόρι της.
Παραχώρησε την ταυτότητά του, τα πολύτιμα εγκόλπια και την εξουσία του. Ίσως αυτό να ήταν χειρότερη παραχώρηση απ’αυτήν των πρωτοτοκίων του θείου του Ησαυ. Χωρίς ντροπή κι ενδοιασμό τα παραχώρησε μπροστά στο πάθος για να βρεθεί πάνω στο κορμί της “πόρνης”. Η ενέργεια της γυναίκας ποιο κίνητρο να είχε, άραγε; Να οδηγήθηκε από επιθυμία να συνευρεθεί με άντρα; Για να εκδικηθεί τον πεθερό, που αργούσε να της δώσει τον μικρότερο γιό του; Ή, απλά, να ήθελε να γίνει μητέρα; Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν ήθελε το παιδί της να είναι πρόγονος του Ιησού, όπως μας λένε οι θεολόγοι. Γιατί αυτή την εποχή καμία προφητεία δεν υπήρχε για Μεσσία ή ενσάρκωση του Θεού.
Κι όταν ο Ιούδας έστειλε το κατσίκι, ( αντίτιμο που βρήκε κι αυτή η Ταμάρ, τόσο φτηνή ήταν μπροστά σε ένα σεξουαλικά διψασμένο γέρο; ) και δεν βρήκε ο απεσταλμένος του την πόρνη, το μόνο που ενδιέφερε τον πεθερό, ήταν να μη γελιοποιηθεί. Ενώ έχασε τα προσδιοριστικά στοιχεία του, σφραγιδόλιθο- ραβδί, το μόνο που τον ένοιαξε ήταν να μη διασυρθεί το όνομά του. Και το ηθικό ξεπούλημα; Όπως μας δόθηκε ευκαιρία να διαπιστώσουμε, οι Εβραίοι “προπάτορές” μας δεν ενδιαφέρονταν για το ήθος και τις αρετές. Αυτές οι λέξεις λείπουν εντελώς από το λεξιλόγιό τους.
[[ Μετά από τρεις περίπου μήνες, ήρθαν και είπαν στον Ιούδα: « Η νύφη σου η Ταμάρ πόρνεψε, και μάλιστα έμεινε έγκυος από την πορνεία της ». Τότε ο Ιούδας είπε: « Βγάλτε την έξω από την πόλη να καεί ». Την ώρα που την οδηγούσαν έξω, έστειλε να πουν στον πεθερό της: « Από τον άντρα που του ανήκουν αυτά τα πράγματα , απ’ αυτόν είμαι έγκυος. Αναγνώρισε λοιπόν », του λέει, « ποιανού είναι αυτό το περιλαίμιο, το ραβδί και το δαχτυλίδι με το σφραγιδόλιθο ». Ο Ιούδας τα αναγνώρισε και είπε: « Αυτή είναι πιο δίκαιη από μένα, γιατί δεν την έδωσα στο Σήλα το γιο μου για γυναίκα ». Και δεν ξαναπλάγιασε μαζί της.
Όταν ήρθε ο καιρός να γεννήσει η Ταμάρ, βρέθηκαν δίδυμα στην κοιλιά της. Την ώρα της γέννας, το ένα παιδί έβγαλε έξω το χέρι του. Η μαμή το έπιασε και του έδεσε ένα κόκκινο νήμα, και είπε: « Αυτός βγήκε πρώτος ». Εκείνος όμως τράβηξε το χέρι του κι αμέσως βγήκε ο αδερφός του. Τότε η μαμή είπε: « Τι σκίσιμο έκανες! » Γι’ αυτό τον ονόμασαν Φαρές. Έπειτα βγήκε ο αδερφός του, που είχε στο χέρι του το κόκκινο νήμα και τον ονόμασαν Ζαχάρ. ]] ( “Γένεσις”, ΛΗ’ 24-30 )
Ωραία νοοτροπία κι αυτή, όταν ο άντρας πάει με πόρνη, δεν συμβαίνει τίποτα, ενώ όταν η γυναίκα είναι πόρνη της πρέπει λιθοβολισμός ή ακόμη και να καεί ζωντανή! Ορισμένοι ερμηνευτές ισχυρίζονται πως δεν θα την έκαιγαν, αλλά με πυρακτωμένο σίδερο θα την σημάδευαν. Σαν να ήταν κάποιο ζώο θα έφερε το σημάδι της πόρνης! Και είναι αρκετοί αυτοί που υποστηρίζουν ότι η γυναίκα έχει ισότιμη θέση με τον άνδρα στην Π. Διαθήκη. Πώς; με σημάδια από καυτό σίδερο ή με το να καεί ζωντανή; Αυτή είναι η εντολή όπως διαβάζουμε: « και θυγάτηρ ανθρώπου ιερέως εάν βεβηλωθή του εκπορνεύσαι, το όνομα του πατρός αυτής βεβηλοί, επί πυρός κατακαυθήσεται » ( Λευϊτικόν, ΚΑ’ 9 ).
Φαίνεται πως η Ταμάρ γνώριζε πόσο παραδόπιστος ήταν ο πεθερός της και γι’ αυτό ζήτησε ενέχυρο. Έτσι, όταν είδε τον κίνδυνο της πυράς, παρουσίασε τα τεκμήρια της ανηθικότητας και της αδικίας του Ιούδα, που σαν δαρμένος “κύων” έβαλε την ουρά στα σκέλη. Ήθελε δεν ήθελε, την δέχτηκε κοντά του για να γεννήσει τον καρπό του άνομου σμιξίματος. Αυτό, που μας διαφεύγει, είναι αν την πασάρησε στον μικρότερο γιο του, ώστε να την δοκιμάσουν όλοι οι άντρες της οικογένειας.
Κι αυτά τα διαολάκια, τα παιδιά- καρπός του γεροντοέρωτα, κρυφτούκλι έπαιζαν; Πρώτα βγήκε ο ένας. Μετά το μετάνιωσε και κρύφτηκε, οπότε βρήκε ευκαιρία να πάρει τα πρωτοτόκια ο άλλος. Ή μήπως μάλωναν στην κοιλιά της μάνας τους κι αυτοί σαν τον παππού τους Ιακώβ για τα πρωτοτόκια, οπότε ο Φαρές τράβηξε τον αδελφό του, καθώς αυτός πρόβαλε πρώτος, και βγήκε αντ’ αυτού για θα θεωρηθεί πρόγονος του Ιησού; Παράξενα πράγματα…
Φίλε ΔΑΜ-ων.
Η πιθανή μή σωστή μνήμη μου για εκείνη την απίθανη Θάμαρ ή Τζούλια ή Λαϊδα ή όπως διάβολο αλλοιώς την λένε, δεν νομίζω ότι άξιζε όλο αυτό τον καταιγισμό της απάντησής σου, που εκτός από ολα τα άλλα έχει και διπλό κόπο.Ένα εσύ να τα γράψεις και ένα εγώ να τα διαβάσω.
Στόχος μου ήταν να διακωμωδήσω όλα αυτά τα γαμήλια "πρότυπα" και τις ατελείωτες δυσειδαιμονίες, προλήψεις και προκαταλήψεις που περιστρέφονται γύρω από ένα θεσμό καθαρά κοινωνικής φύσης, δηλαδή τον γάμο.
Για τον λόγο αυτό σατίρισα με τον δικό μου τρόπο, ιστορικά ή μυθολογικά πρόσωπα πασίγνωστα σε όλους μας, θέλοντας να δείξω οτι η συμβίωση δυό ανθρώπων από την ημέρα προσέγγισής τους, (πρόσεχε δεν γράφω γάμο), μέχρι το τέλος της ζωής τους, είναι πολύ δύσκολη, απαιτεί συνεχή αγώνα και θυσίες και το κυριότερο δεν είναι καθόλου τυπική διεργασία που καθορίζεται, σχηματοποιείται και διέπεται απο πλαίσια νομικής ή άλλης φύσεως.
Καί πώς θα μπορούσε άλλωστε να είναι διαφορετικά, αφού μιλάμε για το πρωταρχικό ένστικτο όλων των εμβίων όντων, από τους πιό απλούς μονοκύταρους οργανισμούς μέχρι τον πιό εξελιγμένο που είναι ο άνθρωπος, δηλαδή το ένστικτο της διαιώνισης του είδους.
Από εκεί ξεκίνησε ο Αυστραλοπίθηκος και ο Νεάτερνταλ για να συνεχίσει ο Σάπιενς με τον έρωτα και να καταλήξει μέσα από το πάθος και τον λυρισμό στην αγάπη, που είναι η ήρεμη έκφραση της αποδοχής, του σεβασμού και του θαυμασμού στον σύντροφο.
Τα ευχέλαια και τα πρότυπα συνεπώς περιττεύουν, αρκεί να σκεφθεί κανείς οτι κάθε ένας είναι και διαφορετικός χαρακτήρας, επομένως ο τρόπος έκφρασης των αισθημάτων και συναισθημάτων (ευτυχώς για την ίδια την ζωή), είναι επίσης διαφορετικός.
Τα πάθη ελέγχονται σπάνια, όμως ο σεβασμός στην προσωπικότητα του άλλου πρέπει να είναι διαρκής, ό,τι αντίτιμο και αν απαιτείται.
Οι κατά την άποψή μου εντελώς βλακώδεις θρησκευτικές τελετουργίες και τα "ιερά" ευχολόγια επιπέδου αγραμματοσύνης μάλιστα, ποτέ δεν πρόκειται να επαναφέρουν την επικοινωνία και τον αλληλοσεβασμό στην συμβίωση δυό ανθρώπων, όταν αυτά έχουν χαθεί.
Γιά ιστορικούς λόγους καλή είναι η ανάμνηση της Πηνελόπης αλλά καί της Ελένης και της Κλυταιμνάστρας, για να αναφερθώ σε πολύ γνωστά ονόματα.
Προσωπικά πάντως προτιμώ τον "μύθο"(???) του Ορφέα και της Ευρυδίκης.
Με αγάπη.
Δημοσίευση σχολίου