1453: Εάλω η πόλις, εάλω …2010: Εάλω η χώρα, εάλω …

[[ δαμ-ων ]]

{ «Η ελευθερία είναι ίση με όλους τους θησαυρούς του κόσμου». ( Ξενοφών, “Ελληνικά” Ι, 35) }

« Η 29η Μαίου 1453» έγραφα πριν από ένα χρόνο στην ιστοσελίδα μας, « φέρει στην Εθνική μνήμη τα θλιβερά γεγονότα της πτώσης της Βασιλεύουσας, γιατί κανένα γεγονός της χιλιόχρονης αυτοκρατορίας δεν είχε το τραγικό μεγαλείο της πτώσης και κανένα μεγάλο γεγονός δεν σφράγισε τόσο βαθιά την ψυχή του λαού μας όσο η Άλωση που χαρακτηρίστηκε «συμφορά μεγίστη των κατά των οικουμένη γενομένων, από τον Λαόνικο Χαλκονδύλη ενώ ο Στέφαν Τσβάιχ την χαρακτήρισε ως «μοιραία στιγμή της ανθρωπότητας». Ένα ιστορικό γεγονός μεγάλης σημασίας, όχι μόνο για τους Έλληνες αλλά για την Παγκόσμια ιστορία.

Σ’ αυτή την κρίσιμη στιγμή βρέθηκε στην Βασιλεύουσα ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος με λεωνίδιο φρόνιμα για να σταθεί αντάξιος των πιο ένδοξων προκατόχων του. Γι’ αυτό όταν ο Σουλτάνος Μωάμεθ Β’ του έκανε πρόταση να παραδώσει την Πόλη, έδωσε απάντηση θερμοπυλάχου: «Το την πόλιν σοι δούναι ούτ’ εμού, ούτε των αυτήν οικούντων. Κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών». Ήταν μια μακρινή απήχηση του «Μολών λαβέ» και πέρασε σαν άλλος Λεωνίδας στην Ιστορία. Έγινε θρύλος, σύμβολο και τραγούδι. Ο Κωνσταντίνος δεν πολέμησε για να νικήσει, πολέμησε για να μην ηττηθεί η τιμή της Βασιλεύουσας. Η πόλη κυριεύεται αλλά δεν παραδίδεται. Στάθηκε άγρυπνος, ακάματος, ακαταπόνητος. Μάχεται σαν τον Αθανάσιο Διάκο με σπασμένο σπαθί. «Απέθανε απάνω στο σπαθί του» όπως λέει το ποντιακό τραγούδι.»

Η Πόλη έπεσε και το Βυζάντιο κυριεύτηκε από τους Οθωμανούς. Ήρθε, μετά από σκλαβιά σχεδόν 400 χρόνων, η επανάσταση του 1821 για να ελευθερωθεί ένα μικρό μέρος και ν’ αποτελέσει το νέο κράτος της Ελλάδας, που πήρε μετά από περίπου 120 χρόνια τη σημερινή του εδαφική μορφή.

Σήμερα, 29 Μαΐου 2010, θυμόμαστε την άλωση της βασιλεύουσας. Λένε πως η ιστορία, ασχολείται με δυο κατηγορίες ανθρώπων, τους μάρτυρες και τους ήρωες. Μάρτυρες είναι αυτοί που υπομένουν τα όσα τους έχει γράψει η μοίρα, χωρίς να αντιδρούν, χωρίς να προσπαθούν να τα αποφύγουν. Ήρωες πάλι είναι όσοι αντιδρούν στα σχέδια του πεπρωμένου τους, γνωρίζουν τον κίνδυνο αλλά ενεργούν αντιμετωπίζοντάς τον, πιστοί στο καθήκον τους ή στον προσωπικό κώδικα τιμής. Υπάρχει μια ιστορική περίοδος, στην οποία, οι δύο αυτοί ρόλοι συμπλέκονται μεταξύ τους και δεν είναι εύκολος ο διαχωρισμός τους. Γιατί υπερασπιστές της Κωνσταντινούπολης το 1453, υπήρξαν και μάρτυρες και ήρωες. Μάρτυρες, γιατί ξέρανε πιο θα ήταν το τέλος τους και το υπέμειναν καρτερικά στις επάλξεις των τειχών. Ήρωες γιατί ήταν μονάχα εφτά χιλιάδες και τα έβαλαν με εκατόν πενήντα χιλιάδες εχθρούς, πιστοί στον όρκο που είχαν δώσει στον αυτοκράτορά τους, τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο. Σε όλους τους αιώνες ισχύει ο όρκος των αρχαίων Αθηναίων: « Ου καταισχυνώ τα όπλα,

ουδ' εγκαταλείψω τον προστάτην ω αν στοίχω,

αμυνώ δε και υπέρ ιερών και οσίων,

και μόνος και μετά πολλών,

και την πατρίδα ουκ ελάττω παραδώσω,

πλείω δε και αρείω όσης αν παραδέξωμαι.

Και συνήσω των αεί κρινόντων,

και τοις θεσμοίς τοις ιδρυμένοις πείσομαι,

και ούς τινας άλλους ιδρύσεται το πλήθος εμφρόνως.

Και αν τις αναιρεί τους θεσμούς ή μη πείθηται ουκ επιτρέψω,

αμυνώ δε και μόνος και μετά πάντων.

Και τα ιερά τα πάτρια τιμήσω.» Στον όρκο αυτό υπάκουσαν οι παππούδες μας στον αμυντικό πόλεμο το 1940 κατά των Ιταλών κατακτητών και το 1941 κατά των Γερμανών, αλλά και στη διάρκεια της κατοχής. Και παρά την προδοσία τον εφάρμοσαν οι στρατιώτες μας στην Κύπρο το 1974.

Και ερχόμαστε στο 2010, το οποίο σίγουρα θα καταγράψει η ιστορία ως ένα θλιβερό σταθμό του έθνους μας.

Η Ελλάδα τη στιγμή αυτή βρίσκεται υπό καθεστώς ξένης κατοχής. Όπου και να στρέψει κανείς το βλέμμα του, θ' αντικρίσει την ίδια τραγική κατάσταση. Απελπισμένοι οι άνθρωποι, χωρίς ελπίδα κι όνειρα. Επαγγελματίες σε απόγνωση και νέοι που σκέφτονται να φύγουν στο εξωτερικό. Η Ελλάδα αν δεν έχει ακόμη πτωχεύσει οικονομικά, έχει πτωχεύσει όμως ιδεολογικά, έχει πτωχεύσει ηθικά, έχει πτωχεύσει ψυχολογικά.

Η συνέχεια >>> εδώ