[[ δαμ-ων ]]
Α΄. Ο Μύθος
Ζήσανε ευτυχισμένα για πολλά χρόνια ο Οιδίποδας με την Ιοκάστη, βασιλεύοντας με σύνεση και δικαιοσύνη, και καρπός του γάμου τους ήσαν τέσσερα παιδιά, δύο αγόρια, ο Ετεοκλής και ο Πολυνείκης, και δύο θυγατέρες, η Αντιγόνη και η Ισμήνη. Μα η ευτυχία δεν κρατάει για πάντα, γιατί υπάρχει ένα αντίτιμο για την μεγάλη χαρά, που είναι η δυστυχία. Στη πόλη της χαράς και της ευημερίας, στην ευτυχισμένη Θήβα, ξέσπασε φοβερός λοιμός αποδεκατίζοντας τους κατοίκους της. Η φοβερή αρρώστια θανάτωνε νιούς και γέρους και η πόλη έγινε ένα τεράστιο κοιμητήρι. Τα χωράφια έπαψαν να καρπίζουν και λιμός απλώθηκε παντού. Μάταια οι κάτοικοι έκαναν θυσίες στους θεούς και ζητούσαν το έλεός τους. Οι θεοί δεν εισάκουγαν τα παρακάλια τους. Οι Θηβαίοι βυθισμένοι στο πένθος από το χάσιμο των αγαπημένων τους στράφηκαν προς τον λατρευτό τους βασιλιά, προσμένοντας να τους σώσει όπως και τότε με την αετοφτέρουγη κορφολιονταρίνα Σφίγγα. Ο Οιδίποδας, νιώθοντας τον πόνο του λαού του, μα μη μπορώντας να κάνει κάτι άλλο, έστειλε τον κουνιάδο του Κρέοντα στους Δελφούς, για να ρωτήσει την αιτία του κακού και πως θα γλίτωνε η πόλη. Το μαντείο τότε έδωσε την απάντηση, πως για φύγει το θανατικό από την πόλη, έπρεπε πρώτα να διωχθεί απ’ αυτήν ο μιαρός δολοφόνος του πρώην βασιλιά Λάιου. Ήταν, λοιπόν, γραφτό τις έρευνες που δεν μπόρεσε να κάμει ο Κρέοντας, να τις κάνει ο ίδιος, ο παρά την θέλησή του, φονιάς του πατέρα του. Με τελάληδες έκανε γνωστή την αιτία του κακού, πως δηλαδή ζούσε ακόμα ανάμεσά τους αυτός που έβαψε τα χέρια του με το βασιλικό αίμα. Υποσχέθηκε, ότι αν ήταν ντόπιος κι αυθόρμητα παρουσιαζόταν, ατιμώρητο θα τον άφηνε να φύγει από την πόλη. Μα αν αποκαλυπτόταν πως κάποιος γνώριζε κάτι και το κρατούσε μυστικό, θα είχε την κατάρα του πουθενά να μη βρει άσυλο και φιλοξενία. Του απαγόρεψε να τον κάνουν δεκτό στις γιορτές και στις θυσίες, ενώ διέταξε να τον διώχνουν από παντού σαν μολυσμένο. Αυτές τις αυστηρές προσταγές έδωσε ο άμοιρος χωρίς να ξέρει πως ήσαν για τον ίδιο! Κι ακολουθεί η κορύφωση του δράματος…
Παρ’ όλες τις υποσχέσεις και τις απειλές κανείς δεν παρουσιάστηκε που να ξέρει κάτι για το φονικό. Η μόνη ελπίδα, που έμενε, ήταν να ρωτήσουν τον τυφλό μάντη Τειρεσία, ο οποίος ζώντας επτά γενιές πρόβλεπε καθετί καλό ή κακό στους απόγονους του Κάδμου και των Σπαρτών. Κρατώντας τον ώμο του υπηρέτη- οδηγού και στηριγμένος στο θεϊκό ραβδί του έφτασε στη Θήβα, όπου ο Οιδίποδας χωρίς περιστροφές του ζήτησε να του φανερώσει το όνομα του δολοφόνου. Όπως ο Τειρεσίας είχε χάσει το φως του γιατί είδε αυτά που δεν έπρεπε να δει, το στήθος και το γυμνό κορμί της Αθηνάς, έτσι κι ο Οιδίποδας έμελλε να τυφλωθεί γιατί τα μάτια του αντίκρισαν γυμνή στο κρεβάτι του ερωτικού πόθου τη μητέρα του. Εκείνος αρνήθηκε να αποκαλύψει το όνομα του, μα μετά από την επιμονή του απελπισμένου βασιλιά, αναγκάστηκε να κάνει την συγκλονιστική αποκάλυψη, λέγοντας πως το καταζητούμενο πρόσωπο ήταν ο ίδιος ο Οιδίποδας.
Η συνέχεια >>> εδώ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου