Ζει ο Βασιλιάς Aλέξαντρος ;

[[ δαμ-ων ]]

Μ’ αρέσουν, μαθές, οι ιστορίες. Μ’ αρέσουν και τα ποιήματα. Μ’ αυτά πορεύτηκα όλα τούτα τα χρόνια, από τότες που μ΄ έμαθε να συλλαβίζω ο δάσκαλος ο κυρ-Γιώργης ο Αγγελής- ο Θεός να του δίνει πολλούς χρόνους ακόμη- και η κυρά Βασιλική η Σοφιανού- Θεός σχωρέστ’ εκείνη. Απ’ αυτά παίρνω αφορμή και γράφω μερικές αράδες. Είν’ όπως μας έσπρωχνε κάποιος της τρελοπαρέας και παίρναμε φόρα με τα πατίνια, σαν ήμασταν μικροί και είχαμε ρημάξει τα ρουλεμάν και τις σανίδες για να κάνουμε τα πρώτα μας τροχοφόρα, και μετά στην κατηφόρα δεν είχαμε σταματημό. Σπρώξιμο είναι της σκέψης η ιστορία, το παραμύθι, το ποίημα, γιατί τα έχουν γράψει σοφοί ανθρώποι. Και- προς Θεού δε κάνω το σοφό- λίγο από ζήλεια, λίγο από το σαράκι του γραφιά, αυτή η ιστορία κρούει κάποιες χορδές- είναι, μαθές, και οι αφορμές των δύσκολων ημερών που ζούμε- και βγαίνει κάποιο άρθρο. Μα, πάνω απ’ όσα γράφω, είναι η ιστορία, το παραμύθι, το ποίημα. Είναι σαν το πετράδι στο δαχτυλίδι. Το μάλαμα είναι το δέσιμο. Αυτό που λαμπυρίζει, αυτό που έχει την πάσα αξία, είναι το πετράδι. Έτσι όσα γράφω εγώ είναι το δέσιμο. Το ακριβό πετράδι είναι αυτό που έγραψε ο σοφός μυθοπλόκος, ο καλός παραμυθάς, ο εμπνευσμένος ποιητής.

Θα ξεκινήσουμε με μια ιστορία που μάθαμε στα μαθητικά θρανία, τότε στα χρόνια της αθωότητας και ξεγνοιασιάς. Που σαν είχαμε μια φέτα ξερό ψωμί αλειμμένο με λάδι ή βρεγμένο και πασπαλισμένο με ζάχαρη, νιώθαμε πασάδες. Το βούτυρο και η μαρμελάδα ήσαν τότε στις άγνωστες λέξεις και η μερέντα μας ήταν λίγος μπελντές απλωμένος στη φέτα του ψωμιού. Μπορεί τα χέρια να τα κοκκίνιζαν με τη βέργα οι δάσκαλοι, μα τους σεβόμασταν και τους αγαπούσαμε για όσα μας μάθαιναν. Κι ‘μείς σαν το διψασμένο χώμα ρουφούσαμε κάθε ιστορία που μας ‘λέγαν. Από τότες θυμάμαι την ιστορία του Μεγαλέξαντρου και της γοργόνας αδερφής του. Να τη θυμηθούμε, το λοιπόν, εμείς οι “γκριζαρισμένοι” κι οι “χιονόμαλλοι” που την ακούσαμε και ας τη γνωρίσουν ‘κείνοι που αργότερα ‘μάθαν πιο μοντέρνες ιστορίες:

[[ Στους περαζόμενους καιρούς, που οι Έλληνες ορίζαν, όταν ο βασιλιάς Aλέξανδρος, εκυρίευσε τον κόσμο, εκάλεσε τους δημογέροντες κι ερώτησε:

— Πώς να ζήσω πολλά χρόνια, να είμαι πάντα νέος ; Έχω τόσα πολλά ακόμα να κάμνω σ΄αυτόν τον Πάνω Κόσμο !

— Υπάρχει o τρόπος, αλλά είναι δυσκολότατος, του λέγουν αυτοί.

— Και ποιός είναι αυτός ο τρόπος ; Θέλω να τον ξεύρω.

— Είναι να πάγεις, να φέρεις και να πιείς το Αθάνατο Νερό.

— Kαι πού εμπορώ να βρω αυτό το Αθάνατο Νερό, να τo πιώ ;

— Στην Άκρη του Κόσμου, πέρα απ΄τα Δυό Βουνά, που διαρκώς ανοιγοκλείνουν, τόσο γλήγορα πού ο ταχύτερος σταυραετός δεν προφθαίνει να περάσει. Πολλά από τα καλύτερα βασιλόπαιδα προσεπάθησαν να περάσουν να φθάσουν στ΄Αθάνατο αυτό Νερό. Κανένα δεν το κατάφερε.

Η συνέχεια >>> VAGIAblog