Η Αθήνα έγινε, φευ, Παρίσι- τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τους κλοσάρ. Προ εικοσαετίας οι έλληνες ταξιδιώτες έμεναν εμβρόντητοι στη θέα ανθρώπων που κοιμούνταν στα παγκάκια και κυκλοφορούσαν σέρνοντας τα μπογαλάκια τους και μια ύπαρξη που έζεχνε. Ο 21ος αιώνας έφερε τα Βαλκάνια πιο κοντά στην Εσπερία. Στις πλατείες της πρωτεύουσας (εκεί όπου το περιβάλλον είναι wi-fi και οι σταθμοί του μετρό υπενθυμίζουν μια βραχύβια εθνική προκοπή) ο περαστικός θα διασταυρωθεί οπωσδήποτε με έναν άστεγο: η βεβαιότητα τούτη εκπορεύεται από τους αριθμούς. Στο τέλος του 2010 ζούσαν στους δρόμους της Αθήνας περί τα 20.000 άτομα και είναι περισσότερο από βέβαιο ότι έκτοτε έχουν αυξηθεί. Θα ήταν υποκριτικό αν λέγαμε ότι δεν μας ενοχλεί η αποφορά των αστέγων ή ότι συμφωνούμε με τη μετατροπή του δημοσίου χώρου σε εκτενές ουρητήριο. Εν τούτοις είναι χρήσιμο για τον καθένα μας να φανταστούμε ένα σενάριο για την πορεία προς το παγκάκι. Ας πιάσουμε για ήρωα έναν καθωσπρέπει σαραντάρη, με ωραίο σπίτι, ακριβό αυτοκίνητο, πτυχία και καλή δουλειά. Χάνει τη δουλειά του, αλλά οι δόσεις συνεχίζουν να τρέχουνη ευτυχία του ήταν με πίστωση. Είναι πολύ εύκολο να χάσει τα υπάρχοντά του, να μην μπορεί να πληρώσει τους λογαριασμούς του και να μη βρίσκει κανέναν να τον συντηρήσει. Ακόμη κι αν του τύχει μια κληρονομιά, δεν θα μπορεί να πληρώσει τους φόρους για να την αποκτήσει. Θα τα χάσει όλα και το πρώτο βράδυ στο παγκάκι θα φορέσει το καλύτερο κοστούμι του, όπως καταγράφεται από μαρτυρίες. Στο τέλος του μήνα θα έχει εξαθλιωθεί. Ενα τέτοιο σενάριο είναι πέρα ως πέρα αληθινό.
H συνέχεια>>tovima.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου