Συναίνεση για την ανατροπή

«Συναίνεση» στην Ελλάδα είναι η λέξη tabou της εποχής του «Μνημονίου».

Το «Μνημόνιο» υπεγράφη με διαδικασίες κατεπείγουσας ανάγκης – κάποια εικοσιτετράωρα μας χώριζαν από την επίσημη χρεοκοπία. Υπεγράφη από πρωθυπουργό πρωτοφανούς στα χρονικά πολιτικής ανεπάρκειας, άνευ όρων, δίχως την παραμικρή απόπειρα διαπραγμάτευσης. Αποδέχτηκε προϋποθέσεις δανεισμού εξοντωτικές για τη χώρα και την παραγωγική της ικανότητα. Τόσο εξευτελιστικές για την κοινωνία προϋποθέσεις και τόσο αναιρετικές της κρατικής αυτονομίας όσο δεν μπορούσε να διανοηθεί ποτέ νοήμων πολίτης.

Προκλητικά δουλοπρεπής η πολιτική συμπεριφορά του πρωθυπουργού καθιστούσε αναξιόπιστη την ίδια τη συμφωνία. Τι κύρος μπορούσε να έχει μια σύμβαση, όταν ο ένας εκ των συμβαλλομένων, οι δανειολήπτες, εκπροσωπήθηκαν από πρόσωπο που ενεργούσε ωσάν να ήταν εντελοδόχος των δανειστών, διεκπεραιωτής των εξωφρενικών κερδοσκοπικών τους αξιώσεων; Ετσι άρχισε μια πολυμήχανη εκστρατεία για ευρύτερη, εκ των υστέρων, πολιτική «συναίνεση» στο πρωθυπουργικό έγκλημα: Απίστευτες διεθνείς πιέσεις και εκβιασμοί, προκειμένου να συναινέσει στους πρωτοφανείς όρους του «Μνημονίου» ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ο Α. Σαμαράς αντιστάθηκε σθεναρά στις πιέσεις, και τότε, ως μεσοβέζικη λύση, επιστρατεύθηκε ο αρχηγός της εσωκομματικής αντιπολίτευσης. Ανυψώθηκε στη θέση αντιπροέδρου του μειονεκτούντος προέδρου, μήπως και η δική του φυσική ευφυΐα εξωραΐσει κάπως το δουλεμπορικής λογικής «Μνημόνιο»

Η συνέχεια>>.kathimerini.gr