Σύζυγοι και τέκνα του Δία: vi. Λητώ- Απόλλωνας- Άρτεμη

[[ δαμ- ων ]]

Απόλλωνας (Γ΄ μέρος)

Δυο φορές χρειάστηκε ο Απόλλωνας να χρησιμοποιήσει τις σαΐτες του για να υπερασπίσει τη μητέρα του, τη Λητώ. Η πρώτη φορά ήταν όταν ο γίγαντας Τιτυός επιθύμησε τη Λητώ και προσπάθησε να τη βιάσει. Ο θεϊκός γιος της ενέργησε αστραπιαία σκοτώνοντας με τα βέλη του το γίγαντα λίγο πριν πραγματοποιήσει την βέβηλη σκέψη του. Κάποια άλλη φορά μαζί με την αδερφή του Άρτεμη εξόντωσαν τα παιδιά της Νιόβης, εκτός από δύο, όταν αυτή καυχήθηκε ότι ήταν πιο ευτυχισμένη και πιο τυχερή από τη Λητώ που είχε μόνο δυο παιδιά, ενώ η ίδια είχε δεκατέσσερα. Ο Απόλλωνας σκότωσε με τα βέλη του τα αρσενικά παιδιά και η Άρτεμη τις κόρες. Ο Δίας λυπήθηκε τη δύστυχη Νιόβη που θρηνούσε τα νεκρά παιδιά της και τη μεταμόρφωσε σε βράχο απ’ όπου αναβλύζει νερό συμβολίζοντας τη μάνα που κλαίει ακόμη για το χαμό των παιδιών της.

Ο Απόλλωνας αντιπροσωπεύει ένα ιδιαίτερο μέρος συμπαντικών δυνάμεων που αποβλέπουν στην κοσμική εξέλιξη. Ο Πρόκλος λέει: «Γιατί ο Δίας και η Ήρα και ο Απόλλωνας και η Αθηνά, μετά το υπερουράνιο μερίδιό τους, έχουν προόδους και συμπαρατάξεις κοινές με τους εγκόσμιους θεούς• γιατί και από όλους τους ανεξάρτητους από τον κόσμο θεούς κατεβαίνουν στο σύμπαν δυνάμεις που συμπληρώνουν ακόμα και την τελευταία βαθμίδα των θεών.» (Πρόκλος, “Περί της κατά Πλάτωνα Θεολογίας”, ς΄, 103)

Οι αρχαίοι θεολόγοι ταυτίζουν τον Απόλλωνα με τον Ήλιο, συνδέοντάς τον με την υψηλή έννοια του Αγαθού και του υπερούσιο φως: «Πρώτα, λοιπόν, ας κατανοήσουμε πώς και ο Πλάτωνας, όπως και ο Ορφέας. Κατά κάποιο τρόπο ταυτίζει τον Ήλιο με τον Απόλλωνα και πρεσβεύει την ένωση τούτων των θεών. Γιατί ο Ορφέας μιλά ξεκάθαρα και με ολόκληρη, μπορούμε να πούμε, την ποίησή του• ο Αθηναίος ξένος, όμως, το υποδεικνύει με την ένωσή τους, κατασκευάζοντας έναν κοινό ναό για τον Απόλλωνα και τον Ήλιο, άλλοτε μνημονεύοντας και τους δύο και άλλοτε μόνο τον ένα, σαν να έχουν λάβει υπόσταση αυτοί με βάση μία ένωση. Λέει μάλιστα τα εξής: «Κάθε χρόνο, μετά το ηλιοστάσιο που από το καλοκαίρι οδηγεί στον χειμώνα, πρέπει να συγκεντρώνεται ολόκληρη η πόλη στο κοινό τέμενος του Ήλιου και του Απόλλωνα, διαλέγοντας για το θεό τρεις άντρες από ανάμεσά τους.» Αφού, λοιπόν, μίλησε από κοινού και για τους δύο, ότι δηλαδή πρέπει να είναι του Ήλιου και του Απόλλωνα το τέμενος στο οποίο να μαζευτεί η πόλη μετά το θερινό ηλιοστάσιο, στη συνέχεια μιλάει και για τους δύο σαν για έναν, προσθέτοντας: «διαλέγοντας για το “θεό” τρεις άντρες από ανάμεσά τους», επιστρέφοντας από τη διαίρεση στην ένωσή τους και υποδεικνύοντας συγκαλυμμένα τη μεταξύ τους κοινότητα. Αλλά και στη συνέχεια λέει ότι οι άντρες προσφέρουν άλλοτε κοινή προσφορά στον Ήλιο και στον Απόλλωνα και άλλοτε μόνο στον Ήλιο σαν να υπάρχει σε αυτόν και ο Απόλλωνας.

Η Συνέχεια >>> VAGIAblog