Του Λευτέρη Π. Παπαδόπουλου
Μνήμες γερμανικής, ναζιστικής Κατοχής. Τα λαϊκά συσσίτια, τα «ντου», οι «ουρές» μπροστά σε μαγαζιά με εκπτώσεις, τα δέματα με τρόφιμα που δίνει η Αρχιεπισκοπή σε άνεργους. Οπου νά 'ναι, θ' αρχίσει ν' ακούγεται και το παλιό ρεμπέτικο, «Μού 'ρχεται να κάνω γιούργια/στον ταβλά με τα κουλούρια». Και, βέβαια, ίσως εμφανισθούν και πάλι οι σαλταδόροι, στους οποίους αφιέρωσε ένα σπουδαίο βιβλίο ο φίλος Φώντας Φιλέρης.
Οι νέοι δεν ξέρουν τίποτε απ' όλ' αυτά. Οσοι γεννήθηκαν το '80 είναι ήδη 32 χρόνων! Αντρες και γυναίκες, που πέρασαν καλά, δεν γνώρισαν πείνα, δεν έζησαν ταραχές και σκοτωμούς. Τι να τους πει η λέξη «ντου», που ήταν στα στόματα όλων μας, τον καιρό εκείνο, όταν άνοιγε κάποια αποθήκη και ορμούσαμε όλοι, για ν' αρπάξουμε ό,τι βρούμε μπροστά μας - φαγώσιμο βέβαια. Τι να τους πει η λέξη «σαλταδόρος»: ο νεαρός, μέλος της «συμμορίας», που πηδούσε πάνω στο καμιόνι με τις κουραμάνες και τις πετούσε στους συντρόφους του, στον δρόμο, με κίνδυνο να γαζωθούν όλοι από τις σφαίρες των Γερμανών, αλλά και των Ιταλών.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου