«Στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα» έχουμε συνηθίσει να ακούμε από αυτούς οι οποίοι σήμερα μας κουνάνε το δάχτυλο για να μας πουν: «Δεν υπάρχει άλλος δρόμος» και «εμείς - με το μνημόνιο - είμαστε η μόνη λύση». Πάνω σε αυτήν την αντίφαση αρχίζει σιγά - σιγά να κάνει τη μετάστασή της η κρίση. Μετά την οικονομία, ετοιμάζεται να κατασπαράξει το πολιτικό σύστημα. Μια άλλη αντίφαση, η οποία συμπληρώνει τη διάβρωση των κυρίαρχων μέχρι πρότινος πολιτικών δυνάμεων, είναι ότι αυτοί που οδήγησαν τη χώρα στην καταστροφή εμφανίζονται ως επίδοξοι σωτήρες.
Όλα τα παραπάνω οδηγούν σε ένα ασφαλές συμπέρασμα: Η ουσία της κρίσης είναι πολιτική. Έχει να κάνει, δηλαδή, με επιλογές, με προτάσεις διεξόδου, με την οικοδόμηση κοινωνικών συμμαχιών οι οποίες θα στηρίξουν αυτές τις επιλογές.
Πολλά θα µπορούσαµε να πούμε για την αδυναμία ή και ανικανότητα των δυνάμεων του συνόλου της Αριστεράς να βρουν τον ελάχιστο κοινό παρονομαστή και να παρουσιάσουν μια πρόταση διεξόδου η οποία θα συσπείρωνε μεγάλα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας. Αλλά δεν είναι αυτό το πρωτεύον...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου