Κάθε φορά που τελειώνει μία διαδρομή, η τελευταία γεύση είναι σαν την πικρή αίσθηση του τσιγάρου που πολλές φορές το καπνίζεις και με λίγη γόπα μαζί. Αυτή τη φορά όμως, η γεύση δεν ήταν πικρή. Γιατί όλοι όσοι συμμετείχαμε στο ΜΑΚΕΛΕΙΟ 2, ένα από τα ελάχιστα..
εναπομείναντα δημοσιογραφικά αναχώματα της ευρύτερης αντιμνημονιακής πληροφόρησης (που δυστυχώς την παρέχουν ελεύθερα όλο και πιο λίγοι), είχαμε καταλάβει ότι θα μας "κόβανε". Εδώ και πολύ καιρό.
Έτσι είμασταν πολύ καλά προετοιμασμένοι. Βλέπαμε τι γίνεται γύρω μας (ένας ,ένας, φιμωνόταν, δεν θα έφτανε και η σειρά μας;) και είχαμε πιάσει τα ταμπούρια. Στον κόσμο που μας παρακολουθεί εδώ και (ακριβώς) 18 μήνες, μάθαμε να του λέμε την αλήθεια. Όλη, όσο κακή, άσχημη ή οδυνηρή ήταν και θα εξακολουθήσει να είναι.
Σήμερα το μεσημέρι (Τρίτη μεσημέρι) συναντήθηκα (κατόπιν δικής τους επιθυμίας) με τον εκδότη και δημοσιογράφο Γιώργο Κουρή (που με πήρε πριν από δύο καλοκαίρια τηλέφωνο, θυμάσαι Γιώργο;), τον αδερφό του και εκδότη του "ΠΑΡΟΝ" Μάκη Κουρή και τον διευθυντή του καναλιού Βασίλη Ταλαμάγκα. Η συνάντηση διήρκεσε ακριβώς 12 λεπτά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου