Ο Μιχαλάκης πήρε την αγιαστούρα του

“Ούτις”

Ωραίος κόσμος όμορφος, αγγελικά πλασμένος αυτός της πολιτικής. Αμέεε. Ιδίως όταν χάσεις την κουτάλα. Τότε αρπάζεις την αγιαστούρα για να ξορκίσεις το κακό. Και κακό για το κόμμα μας και τον τόπο είναι ο θεσσαλονικιός ιπποπόταμος που έχουμε αρχηγό. Ο άλλος, βρε παιδί μου, ήταν άλλος άνθρωπος. Γυμνασμένος, με το ποδήλατό του, με το κανό του, με τον γυμναστή του, με τον μασέρ του, με τα σαρδάμ που γελούσε και το παρδαλό κατσίκι και τις ελληνικούρες που καράφλιαζε ακόμη και τον ήδη καραφλό. Ετούτος, ντιπ για ντιπ αγύμναστος στο σώμα, αλλά στις μασέλες έτοιμος για ολυμπιακό μετάλλιο. Τέτοιο σκατοπαραγωγό δεν έχω ματαδεί. Έχει φρίξει η Ψυτάλλεια! Με το που μπήκε σαν φοιτητής στο πανεπιστήμιο κι έπεσε στη λαμογιά- από μικρός ο μπαχάσας είχε έφεση στο “ψητό”- οι μασέλες του αλέθουν ασταμάτητα. Να φανταστείς πως έχει προσαρμόσει με προσθετική ειδικό σύστημα ψύξης σιαγόνων, κοινώς τσαουλιών.

Ο πρώην μας μόλις είδε τα σκούρα με τις μαλακίες που έκανε, έκλασε μαλλί και έδωσε το δαχτυλίδι στον θαμώνα του καμπινέ. Και του ΄λεγα: «Αφού ρε Γιώργη, δε ξέρεις από πλοία, τι το θέλεις το ταξίδι στην Ιθάκη;» Μας έβαλε, το λοιπόν, στο πλοίο και με το που σαλτάραμε άρχιζε να σκούζει: «Στρος Καν σαβουρογάμη, το λιμάνι φεύγει.» Δεν είχε καταλάβει ο μαλάκας πως το πλοίο είχε σαλπάρει και πήγαινε ντουγρού στα βράχια. Γιατί αντί να κοιτάει στην πλώρη και να πάρει το πηδάλιο, αυτός καθόταν στην πρύμνη και κουνούσε λευκό μαντηλάκι στο Καστελόριζο που απομακρυνόταν. Κι αυτό το δαχτυλίδι, ρε πούστη μου, το δίνει ο ένας στον άλλον, έτσι στα κουτουρού. Ο Αντρέας στο Σημίτη, ο Σημίτης στο Γιωργάκη, κι αυτός στο Βαγγέλα το βουβαλοθώρητο. Τους αρέσει να παίζουν το «πούντο- πούντο το δαχτυλίδι, ψάξε, ψάξε, δε θα το βρεις.» Ζαλιστήκαμε, ρε, τόσο γρήγορα που το αλλάζουν. Και μένα, να, με τρώει το δάχτυλο. Θέλω κι εγώ να το φορέσω. Γιατί, δηλαδής, πιο μαγκίτης είναι ο χοντροπατάτας;

Η συνέχεια >>> VAGIAblog