[[ δαμ-ων ]]
Υπάρχουν φορές που και οι δυνατοί φοβούνται. Όσο κι αν αισθάνονται δυνατοί, νιώθουν το φόβο να τους λυγίζει τα γόνατα, την καρδιά να χτυπάει δυνατά μέσα στο στήθος τους, το αίμα να παγώνει στις φλέβες τους. Ακόμα και ο Θεός που ενσαρκώθηκε στη γη, φορώντας το θνητό ένδυμα του ανθρώπου, ένιωσε φόβο στον κήπο της Γεθσημανή. Ήταν δε τόσο έντονος ώστε «εγένετο δε ο ιδρώς αυτού ωσεί θρόμβοι αίματος καταβαίνοντες επί την γην» (Λουκάς, κβ΄, 44). Είχε έλθει σ’ αυτόν τον κόσμο για να σταυρωθεί για την ανθρωπότητα. Γνώριζε ότι ο θάνατός Του θα ήταν μόνο για τρεις μέρες και μετά τον ανέμενε η λαμπρή ανάσταση και η ανάληψη στους Ουρανούς όπου θα καθόταν στα δεξιά του Πατρός Του, κι όμως με περισσή αγωνία ζήτησε: «πάτερ μου, ει δυνατόν εστι, παρελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο» (Ματθαίος, κστ΄, 39). Σ’ αυτές τις στιγμές αγωνίας και έντονου ανθρώπινου φόβου είχε ψυχική συμπαράσταση: «ώφθη δε αυτώ άγγελος απ’ ουρανού ενισχύων αυτόν» (Λουκάς, κβ΄, 43). Ο Ιησούς ως Θεός γνώριζε το μυστήριο του θανάτου και της ανάστασής Του. Κι όμως, καταλήφθηκε από φόβο! Φανταστείτε τον φόβο του θνητού ανθρώπου που δεν γνωρίζει την έκβαση της ζωή του και που δεν έχει τον προοπτική της άμεσης ανάστασης και της αποκατάστασης με δόξα και λαμπρότητα.
Πολλές φορές ο έντονος χτύπος της καρδιάς, που χτυπούσε σαν ταμπούρλο, μπροστά στο ξαφνικό, το αναπάντεχο, το φοβερό, και ο κρύος ιδρώτας που έλουσε το μέτωπό μας, μας έδειξε την αδυναμία μας. Την καθ’ όλα αποδεκτή αδυναμίας μας, την οποία, όμως, πρέπει να αντιμετωπίσουμε.
Ζούμε σε μια πολύ περίεργη και τρελή εποχή. Είναι η εποχή του παράλογου. Η εποχή όπου ο ρεαλισμός, η κοινή λογική και η αρμονία έχουν παραδώσει τα σκήπτρα στον παραλογισμό, στην χωρίς όρια και τέλος κοινωνική ανισορροπία και στην πλήρη αταξία και ψυχική δυσαρμονία. Φυσικό κι επόμενο στην καρδιά πολλών να έχει φωλιάσει ο φόβος.
Η συνέχεια > VAGIAblog
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου