“Ούτις”
Εγώ- εδώ κουνάω δυο φορές τον ώμο, συνήθειο από τότε που έκανα καμάκι για να βγάλω γκόμενα το Μαρικάκι- γκαντέμης δεν είμαι. Γκαντέμη με λένε οι εχθροί μου. Και εχθρούς έχω, δόξα το Θεό, μιλιούνια. Όσοι και οι κοχλιοί που έχω φάει στη ζωή μου μέχρι σήμερα. Για να δείτε πόσο καλός άνθρωπος είμαι, με τόσους κοχλιούς που έχω περιδρομιάσει, ποτέ δε μ’ έπιασε τσιρλιό.
Όλοι με ζηλεύουν για τα χρόνια μου και για την κορμοστασιά μου. Βρε κοπέλια, τι φταίω ο έρμος, αν ο χάρος με σκιάζεται και δε με πλησιάζει; Θυμάμαι, επιχείρησε να με πλησιάσει πριν από καμιά δεκαριά χρόνια. Αλλά με το που τον είδα, του ‘ριξα αυτό το θανατηφόρο βλέμμα μου που σε κάνει παγερό άγαλμα. Ούτε η μυθική Γοργόνα δεν είχε τέτοιο βλέμμα. «Μαμά μου» τσίριξε ο χάρος, «ο δρακουμέλ» και σαν στρουμφάκι το ‘βαλε στα πόδια. Από τότε με τη σκέψη πως θα παγώσει με το δρακουμελίστικο βλεφάρισμά μου, τον κόβει παγερός ιδρώτας και τρέχει στον καμπινέ σαν να πάσχει από δυσεντερία. Όταν ήρθε να πάρει τη Μαρίκα μου, έλειπα από το σπίτι. Είχα πάει να κλείσω μια μεγάλη συλλογή αρχαίων ειδωλίων και κρητομηνωικών αγγείων από έναν αχρείο αρχαιοκάπηλο. Τα πήρα για να τα φυλάξω στο σπίτι, αφού το άχρηστο υπουργεία βανδαλισμού τα έχει αφήσει στο βρόντο και γίνεται της Ολυμπίας το κάγκελο. Μου την έφερε μπαμπέσικα ο χάρος και μου πήρε το Μαρικάκι. Έτσι έμεινα μαγκούφης, χωρίς τα ξεροτήγανά της. Όταν την κατευόδωνα για το μεγάλο χωρίς επιστροφή ταξίδι, την υποσχέθηκα να τη συναντήσω μόλις πραγματοποιούνταν το μεγάλο μου όνειρο: να δω πρωθυπουργίνα τη Ντόρα μου. Εμείς, πάππου προς πάππο, δύο φιλοδοξίες έχουμε σαν φαμίλια: να διοικήσουμε τη χώρα και να μεγαλώσουμε το σπιτικό μας μουσείο!
Η συνέχεια >>> εVAGIAblog
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου