Η θυσία του Μενοικέα για να σωθεί η Θήβα

[[ δαμ- ων ]]

Η πλούσια μυθολογία μας έχει να μας δώσει πολλά παραδείγματα εθελουσίας θυσίας για έναν ανώτερο σκοπό. Για να σωθεί η πατρίδα. Η εκκλησία μας εκθειάζει τη θυσία του Αβραάμ. Μια θυσία που επιβλήθηκε για να δοκιμάσει ο Γιαχβέ την πίστη του δούλου του Αβραάμ. Ο δύστυχος πατέρας εξαναγκάστηκε να μπει στη δοκιμασία να θυσιάσει τον μονάκριβο νόμιμο γιό του, τον Ισαάκ. Η θυσία του Ισαάκ δεν ήταν εθελουσία και γίνεται για να ικανοποιηθεί ο εγωισμός του Γιαχβέ, του φοβερού Θεού των Εβραίων. Κι εδώ μπαίνει το ερώτημα: αφού ο Γιαχβέ ήταν παντογνώστης, δε γνώριζε την πίστη του Αβραάμ; Χρειαζόταν αυτή η ψυχοφθόρος δοκιμασία; Ο καημένος Ισαάκ οδηγούνταν στο θυσιαστήριο χωρίς να το γνωρίζει. Απεναντίας ο πατέρας του ο Αβραάμ του έλεγε ψέματα για να μην έχει την άρνησή του, αν και η θυσία γινόταν με εντολή του Κυρίου τους.

Θα παρουσιάσουμε από τη μυθολογία μας την περίπτωση του Μενοικέα, που μόνος του θυσιάστηκε για να σωθεί η πόλη του, η επτάπυλη Θήβα, αν και ο πατέρας του ήθελε να τον φυγαδεύσει για ν’ αποφύγει το θάνατο. Κι εδώ είναι η μεγάλη αντίθεση ελληνικής και εβραϊκής μυθολογίας!

Βρισκόμαστε στην εποχή που οι Αργείοι έκαναν εκστρατεία κατά της Θήβας, για ν’ αποκαταστήσουν στο θρόνο τον Πολυνείκη, γιο του Οιδίποδα, τον οποίο είχε διώξει ο αδελφός του Ετεοκλής. Ο μύθος αναφέρει τα ακόλουθα:

Οι πολιορκημένοι Θηβαίοι έστειλαν αντιπροσώπους τους στο Δελφικό μαντείο, όπου τιμούσαν το γιο της Λητούς και του βροντορίχτη Δία, εκεί στου καταπράσινου Παρνασσού τις πλαγιά, που της Κασταλίας τα νερά ανάβλυζαν. Ήθελαν να πάρουν χρησμό από το Φοίβο, πως την πατρίδα να σώσουν από τα φουσάτα των λευκάσπιδων Αργείων. Άλλοι, πάλι, λένε πως ρώτησαν της πόλης τον μάντη, αυτόν που η Ήρα χολωμένη του πήρε το φως, τον τυφλό Τειρεσία. Ο Τειρεσίας, από των πουλιών το τιτίβισμα ξεδιάλυνε πως σιμά ήταν η ώρα που οι γιοι του Οιδίποδα θα έπεφταν ο ένας λαβωμένος από το χέρι του άλλου, κι ο θρόνος δε θα ’χε ρήγα από του Λάβδακου τη ρίζα. Μα για να σωθεί η πόλη του δρακοφονιά Κάδμου, νικώντας τους Πελοποννήσιους εισβολείς, έπρεπε να θυσιαστεί ο Μενοικέας, ο γιος του Κρέοντα. Ο ίδιος ο πατέρας έπρεπε να βυθίσει το μαχαίρι του στου γιου τη σάρκα για να κερδίσει των θεών την εύνοια κι η πόλη να νικήσει. Ο αιμοβόρος γιος του Δία, ο πολεμόχαρος Άρης, δε συγχωρούσε του δράκοντα το φόνο από τον Κάδμο.

Η συνέχεια >> VAGIAblog