Η θυσία της Ιφιγένειας

[[ δαμ- ων ]]

Β΄ μέρος: Κάτω από άλλες συνθήκες θα ήταν ο ονομαστός βασιλιάς την Μυρμιδόνων το ιδανικό ταίρι για την Ιφιγένεια. Μα τώρα ήταν ένα δόλωμα, γέννημα της απελπισιάς. Ας συνεχίσουμε, όμως, τη συνέχεια του μύθου:

Η Κλυταιμήστρα γεμάτη χαρά συνάντησε τον Αχιλλέα, και του μίλησε με τη σιγουριά της μελλούμενης πεθεράς. Έλα, όμως, που ο αρχηγός των Μυρμιδόνων ήταν αμύητος στα δολερά σχέδια του Οδυσσέα και του Αγαμέμνονα. Ανήξερος, αρνήθηκε το γάμο. Τότε εμφανίστηκε ένας υπηρέτης του βασιλικού ζευγαριού των Μυκηνών, που τους φανέρωσε τον πραγματικό λόγο της πρόσκλησης της Ιφιγένειας στο στρατόπεδο. Θρήνος κι οδυρμός επικράτησε στη σκηνή των δύο γυναικών. Η βασίλισσα πάνω στην απελπισία της απευθύνθηκε στο γενναίο παλικάρι και του γύρεψε να τις βοηθήσει. Εκείνο, θυμωμένο, που το όνομά του έγινε δόλωμα, για να οδηγηθεί η κόρη σαν σφάγιο στο βωμό, κι ακόμα περισσότερο που έμεινε απ’ έξω από την όλη ιστορία, διαβεβαίωσε τις γυναίκες, πως όποιος τολμούσε να πάρει την Ιφιγένεια θα τον διαπερνούσε με το σπαθί του.

Ανυπόμονοι μαζεύτηκαν οι στρατηγοί με τους στρατιώτες τους, ακόμα και οι Μυρμιδόνες του Αχιλλέα κι απαιτούσαν να γίνει σύντομα η θυσία, ώστε να λύσουν τα σχοινιά και ν’ αρμενίσουν στου πελάγου τα αφροστεφάνωτα νερά και με πρίμο αγέρα να φτάσουν στης Τροίας το κάστρο. Όταν ο Αχιλλέας μπήκε μπροστά, θέλοντας στον όχλο ν’ αντισταθεί, κόντεψαν να τον λιθοβολήσουν. Πάνω στην πανελλαδική απαίτηση κάμφθηκε κάθε αντίσταση του Αγαμέμνονα. Μα πώς μπορούσε με το ίδιο του το στόμα να το πει στην μονάκριβη θυγατέρα;

Η συνέχεια >>> VAGIAblog