[[ δαμ- ων ]]
Έρχονται στιγμές που αναρωτιέσαι: αξίζει να ζεις; Έχει νόημα αυτή η ζωή, όταν οι πίκρες είναι πιότερες απ’ τις χαρές; Και τι ζωή είναι αυτή, όταν είσαι αναγκασμένος- αν αληθεύουν όσα μας λένε οι ερμηνευτές των θρησκευτικών θεμάτων- να εξαγοράσεις τη ζωή στον παράδεισο ζώντας την κόλαση στη γη; Δύσκολα τα ερωτήματα. Κι ακόμη πιο δύσκολο να δοθούν απαντήσεις που θα γαληνέψουν τη σκέψη μας. Πόσο δίκιο έχει ο Κωστής Παλαμάς όταν μας λέει:
«Είν’ η ζωή αχαμνόδεντρο
σ’ ένα γκρεμόν επάνω»!
Κι όμως, αυτό το αχαμνόδεντρο, το ριζωμένο στο γκρεμό, μπορεί να καρπίσει! Μπορεί να χορτάσει και τις πεινασμένες ψυχές! Αρκεί να δώσουμε ένα νόημα στη ζωή. Να την κάνουμε σαν το δέντρο, που λουλουδίζει την άνοιξη και μετά καρπίζει. Και δεν έχει καμιά ιδιαίτερη σημασία, μετά ας πέσουν τα φύλλα το φθινόπωρο. Ας έρθει κι ο χειμώνας. Γιατί η ψυχή γνωρίζει: θα έρθει στη συνέχεια μια νέα άνοιξη με ένα νέο κύκλο!
Ο Mario de Andrades, ποιητής, συγγραφέας, δοκιμιογράφος και μουσικολόγος από τη Βραζιλία, έγραψε αυτές τις λίγες, αλλά συγκινητικές γραμμές:
[[ Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ότι έχω ζήσει έως τώρα… Αισθάνομαι όπως το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.
Δεν έχω χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά. Δεν έχω χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους, που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει. Δεν έχω χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
Η συνέχεια > VAGIAblog
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου