Αλίμονο στον αυτόδουλο πολίτη

[[ δαμ- ων ]]

«Ψηλά τα χέρια αυτόδουλοι πολίτες! Θα σας τα πάρουμε όλα, ακόμη κι αυτά τα λίγα που σας έχουν απομείνει.» Αυτά μας λένε οι Τροϊκανοί και οι δωσίλογοι πολιτικοί μας. Νέα ληστεία, λοιπόν, προβλέπεται μέσα στο 2014. Για να περνάει το πολιτικο-οικονομικό ληστρικό κατεστημένο καλά, θα προχωρήσει σε τρίτο- ειδεχθέστερο- μνημόνιο. Νέα ληστεία του λαού, νέο ξεπούλημα του εθνικού πλούτου. Μέχρι να μην μείνει τίποτα που να βασανίζει το μυαλό μας. Μέχρι να τα χάσουμε όλα, οπότε, τι θα έχει να σκεφτεί τότε το μυαλουδάκι μας; Είδατε; Όλα τα σκέφτονται οι καλοί μας πολιτικοί και οι ευσυνείδητοι οικονομικοί ολιγάρχες. Μεριμνούν για το καλό μας. Είχαμε αποκτήσει μια κακή συνήθεια: «μεριμνούσαμε περί πολλά» τη στιγμή που «ενός έστι χρεία». Η υλιστική μας νοοτροπία- για την οποία οι πολιτικοί και οι τραπεζίτες δεν έχουν καμιά ευθύνη, γι’ αυτό και «νίπτουν τας χείρας»- λειτούργησε σαν φυγόκεντρη δύναμη και μας έβγαλε από το δρόμο μας. Μπήκαμε σε χωράφια ξένα. Ακούς εκεί, ο λαός να είναι τόσο χορτάτος που να πετάει το φαΐ του στους κάδους σκουπιδιών, να επιθυμεί να αποκτήσει σπίτι πολλών τετραγωνικών μέτρων, να θέλει διακοπές στο εξωτερικό, να σπουδάσει τα παιδιά του, χρόνο για ψυχαγωγία και διασκέδαση, να μορφωθεί, δηλαδή να νιώσει άνθρωπος…! Όλα κι όλα. Δε μπορούν τα πόδια να σηκωθούν να φτάσουν το κεφάλι. Μεγάλη αναίδεια… Η πάσα ανάγκη είναι να μην έχουμε τίποτα, να γίνουμε ερημίτες για να κερδίσουμε την αιώνια βασιλεία. Να βασανιστούμε σ’ αυτή τη ζωή για να κερδίσουμε την άλλη… Έτσι δεν μας λένε από τον άμβωνα με περισσό φαρισαϊσμό οι σεβαστοί μας ιερείς; (…Σχόλιον ουδέν για όσα λέγονται για τον νεότερο ιερέα μας…. «Έστι δίκης οφθαλμός»…)

Σκέφτηκαν, λοιπόν- για το καλό μας- οι επικυρίαρχοι, να λειτουργήσουν σαν κεντρομόλος δύναμη για να μας ξαναφέρουν στο σωστό δρόμο. Το δρόμο, που πορευόντουσαν οι πατεράδες και οι παππούδες μας. Το δρόμο της ανέχειας, την περίοδο του «μεροδούλι, μεροφάι», τις μέρες που πήγαινες να ψωνίσεις με το τεφτέρι, τις μέρες των πέτρινων χρόνων. Με μία διαφορά, όμως. Μπορεί τότε τα χρόνια να ήσαν πέτρινα, αλλά υπήρχε το φιλότιμο, η αξιοπρέπεια, η υπερηφάνεια. Ο κόσμος μίλαγε για “τιμή” και πραγματικά ήθελε το κούτελο καθαρό. Σεβόταν, και απαιτούσε με τη σειρά του να τον σέβονται. Η φτώχεια και η αξιοπρέπεια πήγαιναν χέρι- χέρι.

Η συνέχεια >>> VAGIAblog