Ο σπόρος

[[ δαμ- ων ]]

Ο μεγάλος μας ποιητής και μύστης Κωστής Παλαμάς αρχίζει το ποίημά του “Ο θάνατος της κόρης” με τις λέξεις «γνωρίζω κάποια μυστικά που δεν τα ξέρουν οι άλλοι…». Στο ποίημα περιγράφει το μεγάλο ταξίδι της ψυχής, που ξεκίνησε πριν από εκατομμύρια χρόνια, κι αφού πέρασε από διάφορα στάδια- πετράδι, κρίνος, κύκνος- κατέληξε στο αγνό σχήμα μιας κόρης. Ο μύστης δίνει ποιητικά όσα δεν μπορούν να πουν οι θεολόγοι: πως η ψυχή, που κατασκηνώνει μέσα μας, δεν σχηματίστηκε με τη σύλληψη του εμβρύου. Είχε αρχίσει ένα ταξίδι πολύ πριν οι γονείς μας κάνουν το- θαυμάσιο κατά την ταπεινή μας γνώμη και χωρίς ίχνος αμαρτίας- ερωτικό τους σμίξιμο. Κάθε φορά πέθαινε στη μια μορφή για να ξαναγεννηθεί σε άλλη, ανώτερη, μορφή. Και αναρωτιέται ο ποιητής:

«Ψυχή, ποιο σχήμα σε προσμένει ακόμα;

Ποιος κόσμος εντελέστερος παρθένα σε καλεί;»

Το λεξικό για τη λέξη “εντελής” δίνει τις ερμηνείες: ο καθόλα τέλειος, άρτιος, άμεμπτος. Επομένως χρησιμοποιώντας- όχι τυχαία- ο ποιητής και μύστης τη λέξη “εντελέστερος” μας καθοδηγεί να αντιληφθούμε ότι όταν πεθάνει η ανθρώπινη μορφή μας, η ψυχή μας θα πάρει άλλη μορφή υπερτέλεια σε σχέση μ’ αυτήν που ξέρουμε! Μυστηριακά, λοιπόν, προκύπτει πως ο σπόρος της εξέλιξης βρίσκεται μέσα στην ψυχή μας…

Έτσι απαλά, σαν σπόρος, έπεσε στο χωράφι του μυαλού η σκέψη σήμερα το θέμα της ανάλυσής μας να είναι ο “σπόρος”. Πολλή μεγάλη η σημασία του σπόρου. Το αποτέλεσμά του, όμως, εξαρτάται από το έδαφος- κυριολεκτικά ή μεταφορικά- όπου θα πέσει. Αν το χωράφι είναι φρεσκοοργωμένο και γόνιμο, ο σπόρος φυτρώνει και αποδίδει στο εκατονταπλάσιο. Αν είναι όμως πετρώδες κι ακαλλιέργητο, τότε ο σπόρος δεν φυτρώνει και χάνεται. Μεταφορικά, σπόρος μπορεί να είναι ο λόγος, η διδαχή, η γνώση, το ηθικό παράδειγμα, η ιδέα, το αρχέτυπο. Σπόρος είναι και η θεότητα εντός μας. Αυτή η κρυμμένη θέληση να γίνουμε- με τον δικό μας προσωπικό αγώνα- από “εικόνα Θεού” “ομοίωση Του”.

Η συνέχεια >>> VAGIAblog