[[ δαμ- ων ]]
Υπάρχουν φορές που η αγάπη για τους δικούς μας ανθρώπους- ή γι’ αυτούς που έχουν κερδίσει την καρδιά μας- γίνεται βρόχος, έτοιμος να τους πνίξει. Και κάποιες φορές τους πνίγει. Γιατί η αγάπη μας γίνεται δυναστική. Τους αφαιρεί την ελευθερία. Τους πνίγει. Κι άλλοτε γίνεται παράνοια που φτάνει στον φόνο. Αυτό, όμως, λέγεται αγάπη; Τι είδους αγάπη είναι αυτή που σκοτώνει τα συναισθήματά και γίνεται τρέλα, ή ακόμη χειρότερα, αυτή που φτάνει στο σημείο να αφαιρέσει τη ζωή;
Σκίασε την ιερότητα των ημερών της μεγάλης βδομάδας η είδηση του ερωτικού δράματος της Σαλαμίνας όπου ο 35χρονος λιμενικός σκότωσε την 45χρονη οδοντοτεχνίτρια ερωμένη του και μετά αυτοκτόνησε. Ήσαν και οι δύο παντρεμένοι και μια φιλία συνέδεε τις δύο οικογένειες. Αυτό δεν τους εμπόδισε να δημιουργήσουν έναν παράνομο και συνάμα παράλογο δεσμό. Το αποτέλεσμα της αγάπης τους: οι δύο ερωτευμένοι βρέθηκαν στον τάφο και τα δύο παιδιά της δολοφονημένης γυναίκας έμειναν ορφανά, ενώ το παιδί που κυοφορούσε στην κοιλιά της η γυναίκα του αυτόχειρα νέου δεν θα γνωρίσει ποτέ τον πατέρα του. Επίσης πολύς πόνος στους οικείους και τους φίλους τους.
Η αγάπη που προκαλεί πόνο δεν είναι αγάπη. Η αγάπη μόνο χαρά πρέπει να φέρνει. Χαρά κι ευτυχία! Στην αρχαία Αίγυπτο υπήρχε η πίστη πως όταν πέθαιναν ο θεός Όσιρις θα τους έκανε δύο ερωτήσεις. Από τις απαντήσεις τους θα κρινόταν αν θα συνέχιζαν το ταξίδι τους στη μεταθανάτια ζωή. Η πρώτη ερώτηση ήταν : «Πρόσφερες χαρά ;». Κι η δεύτερη «Βρήκες χαρά ;» Από τη χαρά που πρόσφεραν, αλλά και που βρήκαν, θα καθοριζόταν η ασώματη ζωή της ψυχής. Γι’ αυτό η προσφορά της χαράς μέσα από την αγάπη γινόταν το ιερό καθήκον στην επίγεια ζωή κι ο μοναδικός δρόμος προς την αιώνια ευτυχία.
Η συνέχεια > VAGIAblog
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου